احكام پزشكان و بيماران - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ١١٢ - موارد جواز سقط جنين

٢٧٤- بر مادر واجب است كه براى سلامتى نوزادى كه در رحم دارد، تا وقتى كه خوف جانى براى خود نداشته باشد، شرايط متعارف و معمول را و هرچه براى حفظ جنين لازم است، رعايت كند.

٢٧٥- اگر پزشك براى مادر باردار دارويى تجويز كند تا با استفاده از آن نوزاد سالم بماند و سقط نشود- در صورتى كه اگر استفاده نكند به جنين آسيب رسيده يا سقط مى‌شود- وظيفه مادر است كه در استفاده از دارو كوتاهى نكند.

٢٧٦- مادر باردارى كه براى سقط شدن جنين خود، عملى را انجام نداده، ليكن با عدم رعايت نكات لازم و مهيّا نكردن شرايط و مقتضياتِ حفظ جنين، مقدمات سقط جنين را فراهم مى‌سازد، در صورتى كه بگويند سقط جنين مستند به مادر است، كار حرامى را مرتكب شده و ديه جنين بر او واجب مى‌شود. امّا اگر به اندازه متعارف رعايت كرده، مسئوليتى ندارد.

لزوم حفظ جنين با دستگاه انكوباتور

٢٧٧- اگر پزشك معالج تشخيص داد كه فرزند داخل رحم زنده نمى‌ماند مگر اين كه از رحم بيرون آورده شود و در دستگاه مخصوص- انكوباتور- گذاشته شود، در اين صورت لازم است براى حفظ آن اين عمل انجام شود، خصوصاً اگر بعد از چهارماهگى باشد.

موارد جواز سقط جنين‌