احكام پزشكان و بيماران - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٢٤٦ - روزه زنى كه زايمان او نزديك است

مرض نتواند روزه بگيرد، روزه‌هايى را كه نگرفته بايد قضا كند.

طول كشيدن بيمارى به مدت چند سال‌

٦٩٠- اگر مرض انسان چند سال طول بكشد، بعد از آن كه خوب شد اگر تا ماه رمضان آينده به مقدار قضا وقت داشته باشد بايد قضاى ماه رمضان آخر را بگيرد و براى هر روز از سال‌هاى پيش، يك مد كه تقريباً ده سير است، طعام يعنى گندم يا جو و مانند اينها به فقير بدهد.

روزه و تشنگى زياد

٦٩١- اگر انسان مرضى دارد كه زياد تشنه مى‌شود و نمى‌تواند تشنگى را تحمّل كند، يا براى او مشقت دارد، روزه بر او واجب نيست. ولى در صورت دوم بايد براى هر روز يك مد گندم يا جو و مانند اينها به فقير بدهد. و احتياط واجب آن است كه بيشتر از مقدارى كه ناچار است، آب نياشامد و چنانچه بعد بتواند روزه بگيرد، بنا بر احتياط واجب بايد روزه‌هايى را كه نگرفته قضا نمايد.

روزه زنى كه زايمان او نزديك است‌

٦٩٢- زنى كه حامله است و روزه براى حملش ضرر دارد، روزه بر او واجب نيست و بايد براى هر روز يك مد طعام يعنى گندم يا جو و مانند اينها به فقير بدهد و نيز اگر روزه براى خودش ضرر دارد، روزه بر او واجب نيست و بنا بر احتياط مستحب بايد براى هر روز يك مدّ طعام به فقير بدهد و در هر دو صورت روزه‌هايى را كه نگرفته، بايد