تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٤٥٣ - شرحها

آشکار است.
ضراء: اسم مؤنث است، مذکر ندارد، آن از ضرر است به معنی سختی به کار رود چنان که در صحاح گفته است مثل مرض، گرفتاری، نقص اموال و مانند آن.
فرح: (بفتح فاء و کسر راء): شادمان، توأم با تکبر. فرح: تکبّر یا شادی مذموم.
فخور: فخر: بالیدن بجاه و مال. فخور: بالنده.

شرحها

این آیات روشن می‌کند که منظور از خلقت آسمانها و زمین و عهده‌دار شدن به رزق جنبندگان برای آنست که انسان در صحنه زندگی به عمل نیک و زندگی توأم با توحید راه یابد و عالم آخرت در پی اوست و خودش طوری آفریده شده که نه تحمل نعمت را دارد و نه بلا را، بلکه نعمت او را به طغیان وا می‌دارد و بلا مأیوسش می‌کند، همه اینها مقتضی آنست که برای وی کتاب آید و پیامبر مبعوث شود و گرنه انسان خودش را بدبخت خواهد کرد: گرچه مشرکان از شنیدن قرآن لباس به سر می‌کشند ولی بحکم: إِلَّا الَّذِینَ صَبَرُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ ... لازم بود برای رسیدن به این مرحله، برای انسان دین و احکام نازل شود. و اللَّه اعلم.
٥- أَلا إِنَّهُمْ یَثْنُونَ صُدُورَهُمْ لِیَسْتَخْفُوا مِنْهُ أَلا حِینَ یَسْتَغْشُونَ ثِیابَهُمْ یَعْلَمُ ما یُسِرُّونَ وَ ما یُعْلِنُونَ إِنَّهُ عَلِیمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ.
این آیه در رابطه با موضعگیری کفّار در مقابل قرآن است که ما برای صلاح و سعادت آنها این قرآن را فرستاده‌ایم ولی آنها قلوب خود را از فهمیدن