تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٢٣٣ - شرحها

شرحها

در این آیات روشن شده که ماههای سال دوازده است و خدا از اول خلقت چنین قرار داده و قابل تغییر و تبدیل نیست، چهار تا از آنها ماه حرام هستند، پس و پیش نمی‌شوند، پس و پیش کردن آنها زیاده روی در کفر است، سپس مؤمنان به جنگ تشویق شده‌اند و روشن شده که تخلّف موجب غضب خداست تا جایی که ممکن است خدا آنها را ببرد و دیگران را به جای آنها بیاورد، آن وقت جریان مهاجرت آن حضرت و مخفی شدن در غار ثور و نجات وی نقل شده است و خدا فرموده: اگر شما پیامبر را یاری نکنید خدا او را یاری خواهد کرد چنان که در جریان غار یاری کرد.
٣٦- إِنَّ عِدَّةَ الشُّهُورِ عِنْدَ اللَّهِ اثْنا عَشَرَ شَهْراً فِی کِتابِ اللَّهِ یَوْمَ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ مِنْها أَرْبَعَةٌ حُرُمٌ ذلِکَ الدِّینُ الْقَیِّمُ فَلا تَظْلِمُوا فِیهِنَّ أَنْفُسَکُمْ.
این آیه ظاهرا در رابطه با پس و پیش کردن ماههای حرام آمده است که در آیه بعدی خواهد آمد و در حقیقت مقدمه آیه بعدی است که از بدعت‌های مردم جاهلیت تغییر دادن موضع ماههای حرام بود.
دوازده ماه عبارتند از: محرم، صفر، ربیع الاول، ربیع الثانی، جمادی الاولی، جمادی الثانیة، رجب، شعبان، رمضان، شوال، ذو القعدة و ذو الحجة، منظور از کتاب ظاهرا جهان است نه قرآن. یَوْمَ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ حاکی