تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٢١٠ - شرحها

شرحها

در این آیات ابتدا پیکار تاریخی «حنین» نقل شده که خدا در آن جنگ مانند بسیاری از مواقف جنگی پیامبر و مسلمانان را یاری کرده و با وضع عجیبی آنها را پیروز گردانید، آیات حاکی است که مسلمانان کثرت خویش را دیده و مغرور شده و توکل بخدا را از یاد بردند، این امر سبب هزیمت و شکست آنها گردید، سپس خدا بر پیامبر وعده‌ای از مؤمنان اطمینان و آرامش فرستاد که از محل خود حرکت نکردند، این سبب دلگرمی دیگران شد که باز گشتند و ملائکه به یاری اهل اسلام آمدند تا در نتیجه آن، کفار هزیمت یافتند.
پس از آن جریان، ممنوع بودن مشرکان از ورود به مسجد الحرام و آوردن حج، یاد شده که در وقت خواندن برائت از جانب علی بن ابی طالب علیه السّلام اعلام شده بود و نیز روشن شده که مسلمانان نگویند اگر مشرکان ممنوع شدند داد و ستد و مانند آن کم می‌شود و آن باعث فقر می‌گردد که خدا مسلمانان را از فضل خود بی نیاز خواهد فرمود.
جنگ حنین: در مجمع البیان نقل شده: چون رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله مکه را فتح کردند برای جنگ با یاغیان قبیله هوازن و ثقیف به سوی حنین حرکت فرمودند، آن در آخر رمضان یا در ماه شوال از سال هشتم هجرت بود، رؤساء هوازن نزد مالک بن عوف جمع شده اموال و زنان و فرزندان خود را نیز آورده و در محلّی به نام «اوطاس» اردو زده بودند، (این برای آن بود که از جنگ فرار نکنند) رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله پرچم بزرگ را به دست علی بن ابی طالب علیه السّلام داد و فرمود هر کس وقت ورود به مکه پرچمی داشت، به دست گیرد و از صفوان بن امیه صد عدد زره به عاریت گرفت، پس از