تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ١٩٤ - شرحها

شرحها

از آیات ششگانه، پنج آیه اول، تعقیب مطالب گذشته است. آیه ششم در تشویق به قتال با آن گونه مشرکان و کافران است.
١١- فَإِنْ تابُوا وَ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ آتَوُا الزَّکاةَ فَإِخْوانُکُمْ فِی الدِّینِ وَ نُفَصِّلُ الْآیاتِ لِقَوْمٍ یَعْلَمُونَ.
این آیه و آیات بعدی بیان تفصیل آیات گذشته و عبارت مشروح آنهاست ولی باید دقت کرد که چرا بار دیگر مشروحا ذکر شده است در آیه پنجم که گذشت آمده فَخَلُّوا سَبِیلَهُمْ ولی در این آیه آمده فَإِخْوانُکُمْ فِی الدِّینِ یعنی با شما حقوق مساوی دارند و گذشته آنها نادیده گرفته خواهد شد، این مشروح فَخَلُّوا سَبِیلَهُمْ است نُفَصِّلُ الْآیاتِ ... ظاهرا برای آن است که گذشته‌ها آمرزیده شده است.
١٢- وَ إِنْ نَکَثُوا أَیْمانَهُمْ مِنْ بَعْدِ عَهْدِهِمْ وَ طَعَنُوا فِی دِینِکُمْ فَقاتِلُوا أَئِمَّةَ الْکُفْرِ إِنَّهُمْ لا أَیْمانَ لَهُمْ لَعَلَّهُمْ یَنْتَهُونَ.
از امام صادق علیه السّلام نقل شده که: «لا ایمان» را به کسر اوّل خوانده‌اند یعنی آنها ایمان و اسلام ندارند ولی دیگران به فتح خوانده‌اند که یعنی آنها پیمانها ندارند. طَعَنُوا فِی دِینِکُمْ گویی بیان «نکثوا» است و با طعن زدن به دین معلوم می‌شود که پیمانشان را نادیده گرفته‌اند و اینکه فرموده: فَقاتِلُوا أَئِمَّةَ الْکُفْرِ ظاهرا آن است که بزرگان کفر، دیگران را به دنبال می‌کشند و گرنه جنگ با بزرگان کفر، جنگ با آنها و پیروان آنهاست ولی مقصر اصلی بزرگان می‌باشند لا أَیْمانَ لَهُمْ حاکی است که پیمانشان ظاهری و صوری است» لَعَلَّهُمْ یَنْتَهُونَ: تا از پیمان شکنی دست بردارند.