تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٤١٣ - کلمهها

کلمه‌ها

اتل: فعل امر است از تلاوت یعنی: بخوان.
نبأ: خبر مهم و دارای فائده بزرگ و مفید علم یا ظن. از کلیات ابو البقاء نقل شده که در قرآن در خبرهای دارای اهمیت به کار رفته است، بعضی مطلق خبر گفته‌اند.
نوح: علیه السّلام، اولین پیغمبر اولوا العزم و صاحب شریعت، نام مبارکش چهل سه بار در قرآن ذکر شده است.
تذکیری: ذکر: یاد کردن. تذکیر: یاد آوری کردن، بیاد کسی انداختن.
اجمعوا: جمع گرد آوری. اجتماع هم رأی شدن فَأَجْمِعُوا أَمْرَکُمْ یعنی تصمیم خود و کار خود را یکی کنید و هم رأی باشید. اجماع را قصد نیز گفته‌اند.
غمة: غم: پوشاندن، ابر را غمام گویند که آفتاب را می‌پوشاند، اندوه را غم گفته‌اند که سرور و حلم را مستور می‌کند. غمه را در آیه حزن گفته‌اند، به قولی آن به معنی پوشیده و مبهم است و این قول قوی است.
اقضوا: قضاء فیصله دادن، به معنی اراده، حکم، اعلام، تمام کردن نیز به کار رود «اقضوا» در آیه به معنی تنفید و ادا است یعنی اراده و