تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٢٠١ - شرحها

شرحها

آیات شریفه حاکی است که عمل اگر از روی ایمان و نیّت صحیح نباشد موجب سعادت نمی‌شود بلکه باطل و بی اثر خواهد بود، معلوم می‌شود که مشرکین مکه تعمیر کعبه و آب دادن حاجیان را از مفاخر خود شمرده و بر خود می‌بالیده‌اند قرآن می‌فرماید، مشرکی که با اظهار شرک مساجد خدا را تعمیر می‌کند خود را محکوم می‌نماید بندگی اصنام چه تناسبی با آباد کردن مساجد دارد، کار اینگونه اشخاص باطل و خود نیز اهل عذابند.
اگر مقام و شرف آنان را که ایمان آورده و در راه خدا و توحید جنگیده و از دیار خود هجرت کرده‌اند با کسانی مقایسه کنیم که مشرکین مکّه و تعمیر کعبه و آب دادن حاجیان را به عهده دارند، مشرکان را محکوم خواهیم یافت که گروه اوّل در رحمت دائمی خدا هستند و گروه دوّم از هدایت خدا محروم می‌باشند.
در پایان آمده اگر خدا و رسول و جهاد در راه خدا، بر مؤمنان از همه چیز خوشتر نباشد باید منتظر عذاب و ذلت باشند.
١٧- ما کانَ لِلْمُشْرِکِینَ أَنْ یَعْمُرُوا مَساجِدَ اللَّهِ شاهِدِینَ عَلی أَنْفُسِهِمْ بِالْکُفْرِ.
یعنی با وجود آنکه آشکارا مشرکند و با عمل و زبان بر مشرک بودن خود گواهند آباد کردن مساجد بیجاست و این کار در خور شأن آنها نیست و چنین کاری به آنها نرسد، خلاصه: زحمت بی فائده می‌برند.
أُولئِکَ حَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ وَ فِی النَّارِ هُمْ خالِدُونَ.
باطل بودن عمل در اثر عدم ایمان و عدم نیت صحیح است إِنَّما یَتَقَبَّلُ اللَّهُ ٢٠٢ مِنَ الْمُتَّقِینَ