تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ١١٩ - اشاره

[سوره الأنفال (٨): آیات ٣٠ تا ٣٥]

اشاره

وَ إِذْ یَمْکُرُ بِکَ الَّذِینَ کَفَرُوا لِیُثْبِتُوکَ أَوْ یَقْتُلُوکَ أَوْ یُخْرِجُوکَ وَ یَمْکُرُونَ وَ یَمْکُرُ اللَّهُ وَ اللَّهُ خَیْرُ الْماکِرِینَ (٣٠) وَ إِذا تُتْلی عَلَیْهِمْ آیاتُنا قالُوا قَدْ سَمِعْنا لَوْ نَشاءُ لَقُلْنا مِثْلَ هذا إِنْ هذا إِلاَّ أَساطِیرُ الْأَوَّلِینَ (٣١) وَ إِذْ قالُوا اللَّهُمَّ إِنْ کانَ هذا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِکَ فَأَمْطِرْ عَلَیْنا حِجارَةً مِنَ السَّماءِ أَوِ ائْتِنا بِعَذابٍ أَلِیمٍ (٣٢) وَ ما کانَ اللَّهُ لِیُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فِیهِمْ وَ ما کانَ اللَّهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ یَسْتَغْفِرُونَ (٣٣) وَ ما لَهُمْ أَلاَّ یُعَذِّبَهُمُ اللَّهُ وَ هُمْ یَصُدُّونَ عَنِ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ وَ ما کانُوا أَوْلِیاءَهُ إِنْ أَوْلِیاؤُهُ إِلاَّ الْمُتَّقُونَ وَ لکِنَّ أَکْثَرَهُمْ لا یَعْلَمُونَ (٣٤)
وَ ما کانَ صَلاتُهُمْ عِنْدَ الْبَیْتِ إِلاَّ مُکاءً وَ تَصْدِیَةً فَذُوقُوا الْعَذابَ بِما کُنْتُمْ تَکْفُرُونَ (٣٥)
٣٠- و چون کافران درباره تو نیرنگ می‌کردند تا تو را حبس کنند، یا بکشند و یا بیرونت کنند، آنها نیرنگ می‌کردند و خدا نیرنگ می‌کرد و خدا از همه ماهرتر است.
٣١- و چون آیات ما بر آنها خوانده شود گویند: شنیدیم اگر می‌خواستیم مثل آن را می‌گفتیم این نیست مگر افسانه گذشتگان.
٣٢- و چون گفتند: خدایا اگر این همان حق است از جانب تو، بر ما سنگها از آسمان بباران یا بر ما عذاب دردناکی بیاور.
٣٣- خدا آنها را عذاب نمی‌کرد در آن حال که تو میان آنها بودی و خدا عذاب کننده آنها