تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٤٦٦ - شرحها

شرحها

به دنبال لزوم بعثت و آمدن پیامبران و اهمیت قرآن که از آیات قبل استفاده شد، در این آیات بیان شده: ای پیامبر از اینکه قرآن را قبول نمی‌کنند و می‌گویند: باید فرشته‌ای با تو بیاید، دلتنگ مباش و بگو: اگر می‌گوئید:
قرآن ساخته خود من است ده سوره نظیر آن را بیاورید و اگر نتوانستید بدانید که از روی علم خدا نازل شده است، بعد فرموده: عدم قبول قرآن ناشی از مادی بودن و دل به شهوات بستن است که عذاب آخرت را در پس دارد، سپس گفته:
این پیامبر دارای بصیرت و بینایی است و کتاب موسی پیش از این چنین بوده و راه را باز کرده است، در آخر تهدید است نسبت به آنان که قرآن را تکذیب می‌کنند.
١٢- فَلَعَلَّکَ تارِکٌ بَعْضَ ما یُوحی إِلَیْکَ وَ ضائِقٌ بِهِ صَدْرُکَ أَنْ یَقُولُوا لَوْ لا أُنْزِلَ عَلَیْهِ کَنْزٌ أَوْ جاءَ مَعَهُ مَلَکٌ إِنَّما أَنْتَ نَذِیرٌ وَ اللَّهُ عَلی کُلِّ شَیْ‌ءٍ وَکِیلٌ.
از این آیه مطالب گذشته شروع می‌شود، آمدن «بعض» شاید برای آن باشد که آن حضرت هر وقت قسمتی از قرآن را برای آنها می‌خواند و یا آن قسمت باشد که از آن سخت ناراحت می‌شدند، «به» راجع است به قرآن یا به بَعْضَ ما یُوحی جمله أَنْ یَقُولُوا تقدیرش «مخافة ان یقولوا» است یعنی: