تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٤٥٩ - خلقت انسان و عمل صالح

بلا مأیوس می‌شوند و نه به وقت نعمت دست و پای خویش را گم می‌کنند: در جای دیگر آمده است: وَ الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ أَجْرٌ کَبِیرٌ فاطر/ ٧، این نشان می‌دهد که صبر با عمل صالح از ایمان منفک نیست، آمدن صبر به جای ایمان به مناسبت آنست که مقام، مقام صبر است. استقامت و عمل صالح به وقت نعمت و گرفتاری موجب مغفرت و پاداش بزرگ است.

نکته‌ها

خلقت انسان و عمل صالح:

در بسیاری از آیات آمده که منظور از خلقت آسمانها و زمین و وسائل روی زمین این است که انسان آزمایش شود تا نیکوکاران معلوم گردند، مثلا آیه هفتم از این سوره که گذشت می‌گوید: خدا آسمانها و زمین را در شش روز آفرید لِیَبْلُوَکُمْ أَیُّکُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا در جای دیگر آمده: الَّذِی خَلَقَ الْمَوْتَ وَ الْحَیاةَ لِیَبْلُوَکُمْ أَیُّکُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا ملک/ ٢ یعنی غایت و منظور از خلقت مرگ و حیات همان آزمایش است.
در سوره کهف/ ٧ فرماید: إِنَّا جَعَلْنا ما عَلَی الْأَرْضِ زِینَةً لَها لِنَبْلُوَهُمْ أَیُّهُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا وسائل زندگی از آن جهت آفریده شده تا انسان در معرض آزمایش قرار گیرد و نیکوکار روشن گردد.
از آیه وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِیَعْبُدُونِ ذاریات/ ٥٦ معلوم می‌شود که خلقت جن و انس فقط برای آنست که در مسیر اللَّه واقع شوند و به کمال مطلق برسند و گرنه ضایع و تباه خواهند بود.
ناگفته نماند: در بحث آینده خواهیم دید که اگر مسئله آخرت نباشد خلقت ناقص و عبث است و از آیات فوق به خوبی روشن می‌شود: غایت خلقت