تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٤٢٢ - شرحها

شرحها

آیات نوزده‌گانه مصداق دیگری است در رابطه با آیه وَ لِکُلِّ أُمَّةٍ رَسُولٌ ...، لیکن در این آیات جریان موسی علیه السّلام به تفصیل گفته شده حتی هجرت او با بنی اسرائیل و شکست کفر و نجات طرفداران حق و حکومت توحید و آن گاه اختلاف میان طرفداران حق که نطفه سقوط هر جامعه است بیان شده است و این جریان، نظیر نهضت اسلامی و در فشار بودن مسلمانان و سرانجام هجرت به مدینه و سقوط مشرکان و استقرار توحید به دست رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله است و در آخر می‌تواند اشاره به اختلاف مسلمانان بعد از آن حضرت باشد.
٧٥- ثُمَّ بَعَثْنا مِنْ بَعْدِهِمْ مُوسی وَ هارُونَ إِلی فِرْعَوْنَ وَ مَلَائِهِ بِآیاتِنا فَاسْتَکْبَرُوا وَ کانُوا قَوْماً مُجْرِمِینَ.
یعنی سپس بعد از نوح و رسل، موسی و هارون را مبعوث کردیم، منظور از «ملائه» ظاهرا قوم فرعون است نه فقط اشراف، مثل: فِی تِسْعِ آیاتٍ إِلی فِرْعَوْنَ ... نمل/ ١٢ و شاید نظیر آیه وَ قالَ الْمَلَأُ مِنْ قَوْمِ فِرْعَوْنَ ... اعراف/ ١٢٧ باشد، ذیل آیه می‌رساند که مجرم بودن علت استکبار بوده است و همان خود- پسندی است که انسانها را به طغیان می‌کشد.
٧٦- فَلَمَّا جاءَهُمُ الْحَقُّ مِنْ عِنْدِنا قالُوا إِنَّ هذا لَسِحْرٌ مُبِینٌ.
استقبال فرعون و قومش آن بود که نام حق را جادوی آشکار گذاشتند.