زرتشتى (٢٥٣٢) مى‌نوشتند و دمادم، از تاريخ دوهزار و پانصد ساله دم مى‌زدند؛[١]يعنى ترويج و احياى زرتشتى‌گرى و ملى‌گرايى منهاى اسلام؛ همين چيزى كه امروز ـ به يمن وجود آزادى بيان ـ در بعضى از روزنامه‌هاى مدّعى تسامح و تساهل ديده مى‌شود؛ به گونه‌اى كه اگر مقاله‌اى را از يكى از روزنامه‌ها و نشريه‌هاى امروز برداريد و بخوانيد، خيال مى‌كنيد كه يك زرتشتى آن را نوشته يا اصلا محفل زرتشتى‌ها اين نشريه را منتشر مى‌كند. آن قدر اصطلاحات اهورامزدا و گشتاسب و مانند آن را مى‌بينيد، خيال مى‌كنيد كه لوح و قلم اين جريده در دست محفل زرتشتيان و نوشتار اين روزنامه به بيان و بنان آنان است و از آن‌جا بيرون تراويده.[٢]

پس آنچه سبب شد آراى تربيتى اسلام به فراموشى سپرده شود، خيانت غربزدگان بود؛ وقتى مدارس جديد تأسيس شد ـ غير از آن اوايل كه چند تن از علما، دانشمندان و حتى فقها را براى تأسيس ارگان‌هاى كشور اسلامى به كار

[١] اين‌كه تاريخ ما را اين اندازه محدود به دو هزار و پانصد سال مى‌كنند، شيطنتى صهيونيستى است كه به دوره «كورش» بر‌مى‌گردد؛ وگرنه اگر پاى صهيون را از اين ورطه قطع كنيم، تاريخ ما بيش از اين است. بدبخت اينان كه بر اثر جهل، تاريخ كهن كشور خويش را فداى حماقت خود و شيطنت دشمن كرده‌اند. (احمدى‌خواه). [٢]به‌دوستان گروه تاريخ‌مشروطه، يك‌سخن جدىِ مزاح‌آلود را، چنين‌مى‌گفتم كه عجيب است، اين ايام چندم خرداد به بعد، همانند دوره مشروطه است؛ حتى نام برخى از سران دو جناح. نام روزنامه‌ها (مثل بيان، نوروز)، تخريب و تحريف مقدسات، هتك حرمت‌ها، شعارها (مثل اصلاحات و...)، توقيف روزنامه‌ها به علت تخريب و حمله به فرهنگ و اعتقادات مردم، اخلال‌گرى، اباحه‌گرى و...! فكر مى‌كنم كه در اين شوخى، مراعات نظير و تناسب هست. تعجب آن گاه بيشتر مى‌شود كه روزنامه‌اى كه با نام و ننگ خاصى در آن دوره توقيف شده، در اين زمان نيز نام همان است و جرم همان. بيش از اين، «مصلحت نيست كه از پرده برون افتد راز». (احمدى خواه).