سيرى در ساحل بينش و منش حضرت امام خمينى(ره) - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٦٧ - يك نكته از اين معنا (شرح يك كلمه)
كه با نوشتهها و سخنان ايشان آشنا باشد، مطلب پيش گفته را مكرر از زبان و بنان او شنيده و خوانده است؛ در عين حال كه بارها گفته مىشد، باز نامكرر مىنمود؛ زيرا سخن عشق بود.
پرسش ديگرى كه از اين جمله امام براى انسانهاى عادى پيش مىآيد، اين است كه چرا بايد با «خود»، مبارزه كنيم؟ مگر ما چه عيبى داريم كه بايد عليه نفس خودمان به قيام برخيزيم؟ مگر ما مخلوق خداوند نيستيم و مگر او نيز هر مخلوقى را به نيكوترين وجه، نيافريده است: الَّذِي أَحْسَنَ كُلَّ شَيْء خَلَقَه؛[١]خدايى كه هر چه آفريده، به بهترين صورت به تصوير كشيده است؛ با اين بيان، ما كه يكى از همين مخلوقات نيكو آفريده شده آن أَحْسَنُ الْخالِقِين هستيم، پس چرا با خود مبارزه كنيم؟ و چگونه است كه وقتى با خود مبارزه مىكنيم، تكامل يافته، به خدا نزديكتر مىشويم؟ چه ملازمهاى بين اين دو مطلب است؟
به طور طبيعى، چنين پرسشهايى درباره آن سخن امام، به ذهن انسان مىآيد؛ بهويژه اگر اين افراد با روايات و اخبار، بيشتر آشنا باشند، ممكن است تضادّى بين مطالب وارد شده درباره نفس ببينند؛ زيرا در برخى احاديث، بر اهميّت نفس و روح انسانى، كرامت نفس، و حفظ عزّت نفس، تأكيد شده؛ سفارشى به اين مضمون كه كرامت خود را حفظ كنيد! آبروى خويش را مريزيد! عزّت نفس داشته باشيد! شرافت خود را پاس بداريد! و... .
اگر بايد بر ضد «خود» قيام كرد؛ پس حكايت اين «خود» چيست كه بايد او را عزيز بداريم و كرامتش را حفظ كنيم. اگر بايد با اين «خود» و «نفس» مبارزه كنيم،
[١] سجده، ٧: الَّذِي أَحْسَنَ كُلَّ شَيْء خَلَقَهُ وَبَدَأَ خَلْقَ الإِْنْسانِ مِنْ طِين؛ خدايى كه هرچه آفريد، به نيكوترين صورت آفريد؛ و آفرينش انسان را از گِل آغاز كرد.