سيرى در ساحل بينش و منش حضرت امام خمينى(ره) - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٨٢ - يك نكته از اين معنا (شرح يك كلمه)

سوى خدا رو كنيم تا او براى ما آغوش بگشايد. خداى متعال مى‌فرمايد: «مَنْ تَقَرَّبَ اِلَىَّ شِبراً، تَقَرَّبْتُ اِلَيهِ ذِراعاً؛ وَمَنْ تَقَرَّبَ اِلَىَّ ذِراعاً، تَقَرَّبْتُ اِلَيْهِ باعاً؛ وَمَنْ اَتاني مَشياً، أتَيْتُهُ هَرْوَلَة»؛[١] «كسى كه يك وجب به سوى من بيايد، يك زراع (=‌نيم متر) به استقبالش مى‌روم؛ و كسى كه يك ذراع به من نزديك شود، يك باع (=‌ يك متر) به سوى او مى‌آيم؛ و فردى كه قدم‌زنان به سوى من آيد، هروله‌كنان به استقبالش مى‌آيم».

اندكى به سوى خدا بيا تا ببينى كه خدا چه اندازه تو را يارى مى‌كند؛ ببين كه چه نورانيّت و صفاى دلى در تو پديد مى‌آيد و چه آرامش خاطرى به دست مى‌آورى. برعكس، هرچه تعلق خاطر انسان به دنيا، زر، زيور و مقام آن بيشتر شود، به همان اندازه اضطراب و ناآرامى‌هاى او هم افزون‌تر مى‌شود. وانگهى اين فقدان آرامش، در دنياست؛ ولى لَعَذابُ الآْخِرَةِ أَشَد؛[٢] وَلَعَذابُ الآْخِرَةِ أَخْزى.[٣] عذاب آخرت؛ شديدتر، رسوا كننده‌تر، سخت‌تر، طولانى‌تر و خواركننده‌تر است.

كوتاه سخن اين كه منظور از مبارزه با نفس، اين نيست كه انسان، موجود بدى است و بايد با آن به مبارزه برخاست؛ آن‌گونه كه برخى فيلسوفان بدبين ‌بهويژه در اين زمينه‌ها‌ـ سخن‌ها گفته‌اند يا آن‌چنان كه بعضى از فرقه‌هاى مسيحيت

---

[١] ميرزا حسين نورى، مستدرك الوسائل، ج ٥، ص ٢٩٨؛ عوالى الئالى، ج ١، ص ٥٦ و ج ٤، ص ١١٦؛ صحيح بخارى، جزء ٨، ص ١٧١؛ امام خمينى، مصباح الهدايه، ص ٥١ (با اندكى اختلاف). [٢] اشاره به آيه ١٢٧ طه: وَكَذلِكَ نَجزي مَنْ اَسرَفَ وَلَمْ يُومِنْ بِاياتِ رَبِّهِ، وَلَعَذابُ الاْخِرَةِ اَشَدُّ وَاَبْقى. [٣] اشاره به آيه ١٦ فصلت: فَأَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ رِيحاً صَرْصَراً فِي أَيّام نَحِسات لِنُذِيقَهُمْ عَذابَ الْخِزْيِ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَلَعَذابُ الآْخِرَةِ أَخْزى وَهُمْ لا يُنْصَرُونَ.