سيرى در ساحل بينش و منش حضرت امام خمينى(ره) - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٨١ - يك نكته از اين معنا (شرح يك كلمه)
ملكوت) مسخّر او مىشوند و به تسخيرش درمىآيند. «يك قدم بر خويش نِهْ، به افلاك رو»؛ آن گاه، مىتواند خود را مفتخر به اين خطاب ببيند كه «يَابْنَ آدمَ! اَنا حَىٌّ لا يَمُوتُ، اَطِعْني فيما اَمَرتُكَ حَتّى اَجْعَلكَ حَيّاً لا تَمُوتُ. يَا ابنَ آدَمَ! اَنَا اَقُولُ لِلشَّيءِ كُنْ، فَيَكُونُ؛ اَطِعْني فيما اَمَرْتُكَ، اَجْعَلْكَ تَقُولُ لِلشَّيْءِ كُنْ فَيَكُون؛[١]يعنى هرچه اراده بكند و بخواهد، به اذن اللهـ همان خواهد شد و البتّه خداى حكيم و رحيم، به كار قبيح اذن نمىدهد.
اين ترقى و صعود انسان، آن هم نزول و سقوطش؛ اين راه و آنهم چاه. اى آدمزاده! اين گوى و اين ميدان، بيا و تو نيز قهرمان اين ميدان باش. انتخاب كن و بالا برو.[٢]
انبيا آمدند كه به ما شناخت بدهند و راه را به ما بنمايند؛ جهت صعود را از سمت نزول و سقوط مشخص كنند تا هر كه هدايت مىشود يا ضلالت مىيابد، از روى برهان و عرفان باشد. در اين ميسر انتخاب با ما است؛ اما تنها با انتخاب ما كار تمام نمىشود و كمك خدا نيز لازم است.
اگر تنها به انتخاب ما بود رشد و صعود امكانپذير نبود؛ مگر با اين پاى لنگ مىتوان عرصه ملك و ملكوت را طى كرد. هرگز بدون لطف لطيف، راه به جايى نخواهيم برد؛ از اين رو به دنبال انتخاب ما، عنايات خداوندى است؛ يعنى ما به
[١] ميرزا حسين نورى مستدرك الوسائل، ج ١١، ص ٢٥٨ ـ ٢٥٩. در كتابهاى ديگرى نيز اين حديث قدسى آمده است؛ از جمله با اندكى اختلاف در بحارالانوار، ج ١٠٢، ص ١٦٥ و شجرةالطوبى، ج ١، ص ٣٣، چنين آمده است: «عَبدي! اَطِعْني حَتّى اَجْعَلكَ مِثْلِي به اَقْوُلُ لِلشَّيءِ كُنْ فَيَكُونْ؛ تَقُولُ لِلشَّيءِ كُنْ، فَيَكُونُ». [٢]
طيران مرغ ديدى تو ز پايبند شهوت *** به در آى تا ببينى طيران آدميت
رسد آدمى به جايى كه بجز خدا نبيند *** بنگر كه تا چه حد است مقام آدميت