منابع فقه - علامه جعفری - الصفحة ٨١ - دليل اول در حدود بيست آيه در قرآن مجيد اخراج مالى را به عنوان زكات ، با بيانات مختلف ، دستور داده

الف - زراره و محمد بن مسلم : امام صادق ( ع ) فرمود :
« خداوند ، در اموال اغنيا براى فقرا حقى معين فرموده است كه براى آنان كافى است . اگر كافى نبود خداوند آن حق را اضافه مى كرد . پس بينوايى فقيران مربوط به حكم خدايى نيست ، بلكه از اينجاست كه اغنيا آنان را از حق خود محروم كرده‌اند . اگر مردم حقوق واجب را ادا مى كردند فقيران به زندگانى در خورى مى رسيدند . » ( وسائل الشيعه ، كتاب زكات ، صفحهء ٣ ، چاپ تهران ) ب - مبارك عقرقوفى : موسى بن جعفر ( ع ) فرمود :
« زكات براى زندگى كردن فقرا و بركت يافتن اموال اغنياست . » ( همان كتاب ، ص ٤ ) ج - معتب : امام صادق فرمود : « زكات براى آن واجب شده است كه توانگران آزمايش شوند و بينوايان زندگى داشته باشند . اگر مردم زكات مال خود را مى پرداختند ، يك مسلمان بينوا باقى نمى ماند و همهء بينوايان با همين حقى كه خداوند واجب كرده است بىنياز مى گشتند . مردم بينوا نمى شوند و نيازمند و گرسنه نمى گردند مگر به جهت تقصير اغنيا . » ( همان كتاب ، ص ٤ )