گر توكل مى‌كنى در كار كن كسب كن، پس تكيه بر جبّار كن‌ تكيه بر جبّار كن تا وا رهى ورنه افتى در بلاى گمرهى «١» نقل شده كه پيامبر اكرم (ص) به آن اعرابى كه توكل كرده و شتر را رها ساخته بود، فرمود: چگونه شتر را رها كردى؟ اعرابى گفت: به خدا توكل كردم! حضرت فرمود: پاى شتر را ببند و آنگاه توكل نما. «٢» گفت پيغمبر به آواز بلند با توكل زانوى اشتر ببند رمز الكاسب حبيب اللَّه شنو از توكل در سبب كاهل مشو «٣» اگر پيام گزار، توكل بر پروردگار متعال داشته باشد: ١- از شر شيطان در امان مى‌ماند. (إنَّهُ لَيْسَ لَهُ سُلْطانٌ عَلَى الَّذِينَ آمَنوُا وَ عَلى‌ رَبِّهِم يَتَوَكَّلُونَ) (نحل: ٩٩) ٢- از مواهب و پاداش‌هاى الهى برخوردار مى‌گردد (... نِعْمَ أَجْرُ العامِلينَ، الَّذِينَ صَبَرُوا وَ عَلَى‌ رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ) (عنكبوت: ٥٩) ٣- خدا را شاهد و ناظر گفتار و رفتار خود مى‌داند. (وَاللَّهُ عَلى‌ ما نَقُولُ وَكيلٌ) [ ٢٨ ]) ٤- خداى متعال او را دوست دارد. (انَّ اللَّهَ يُحِبُّ المُتَوَكِّلينَ) (آل عمران: ١٥٩) ٥- صدق و راستى: وَ قُل رَبِّ أَدْخِلنِى مُدْخَلَ صِدْقٍ وَ أَخْرِجْنى‌ مُخْرَجَ صِدْقٍ وَاجْعَل لى‌ مِنْ لَّدُنْكَ سُلْطاناً نَّصيراً (اسراء: ٨٠) و بگو: «پروردگارا! مرا (در هر كار،) با صداقت وارد كن و با صداقت خارج ساز! و از سوى خود، حجتى يارى كننده برايم قرار ده!».