درس سيزدهم: مردم و پيامبران‌ واكنش مردم در برابر پيامبران‌ هنگامى كه پيامبران الهى به پا مى‌خواستند و مردم را به يكتاپرستى و دورى از هر گونه گناه و فساد و پرهيز از طاغوت دعوت مى‌كردند، با انكار و مخالفت بيشتر مردم مواجه مى‌شدند و آن چنان اين مطلب عموميت داشت كه قرآن آن را به عنوان يك برخورد از همه اقوام نقل مى‌كند:
«الَمْ يَأْتِكُمْ نَبَؤُ الَّذينَ مِنْ قَبْلِكُمْ قَوْمِ نُوحٍ وَ عادٍ وَ ثَمُودَ وَ الَّذينَ مِنْ بَعْدِهِمْ لا يَعْلَمُهُمْ الّا اللَّهُ جائَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّناتِ فَزَدُّوا ايْدِيَهُمْ فى‌ افْواهِهِمْ وَ قالُوا انَّا كَفَرْنا بِما ارْسِلْتُمْ بِهِ ...» «١» آيا خبر كسانى كه پيش از شما بودند، چون قوم نوح و عاد و ثمود و نيز كسانى كه بعد از آنها بوده‌اند، به شما نرسيده است.؟ جز خدا كسى از آنان آگاه نيست؛ پيامبرانشان با دلايل روشن به سوى آنان آمدند ولى آنان دست پيامبرانشان را بر دهانشان برگرداندند- كنايه از اجبار آنان بر سكوت و نگفتن حق- و گفتند: ما به رسالت شما كافريم.
در اين راه دنياداران هواپرست و عياش جامعه پيشقدم مى‌شدند و سعى مى‌كردند بقيّه افراد جامعه را با خود هماهنگ سازند.
«وَ ما ارْسَلْنا فى‌ قَرْيَةٍ مِنْ نَذيرٍ الّا قالَ مُتْرَفُوها انَّا بِما ارْسِلْتُمْ بِهِ كافِرُونَ» «٢» هيچ بيم دهنده‌اى را به قريه‌اى نفرستاديم، جز آن كه توانگران عيّاشش مى‌گفتند: ما به رسالت شما كافريم.