اجازه گرفته پرسيدم:
جانم به فدايت! چرا فرمودى «علما بايد گناه جاهلان را حمل كنند»؟ اين مطلب براى من سنگين است.
امام فرمود:
«نَعَمْ، ما يَمْنَعُكُمْ اذا بَلَغَكُمْ عَنِ الرَّجُلِ مِنْكُمْ ما تَكْرَهُونَهُ مِمَّا يَدْخُلُ بِهِ عَلَيْنَا الْاذى‌ وَالْعَيْبُ عِنْدَ النَّاسِ انْ تَأْتُوهُ فَتُوءَنِّبُوهُ وَ تَعِظُوهُ وَ تَقُولُوا لَهُ قَوْلًا بَليغاً» «١» آرى چنين است! چرا وقتى يكى از شيعيان كار ناپسندى انجام مى‌دهد كه موجب ناراحتى و عيب ما نزد مردم است و شما از آن آگاه مى‌شويد، به سراغ او نمى‌رويد و او را هشدار نمى‌دهيد و موعظه نمى‌كنيد و با گفتارى رسا با او سخن نمى‌گوييد.
امر به معروف و نهى از منكر گرچه دو واجب همگانى است ولى نقش خواص در آن بيشتر است. به‌همين جهت در آيات و روايات، خواص بيشتر مورد خطاب قرار گرفته‌اند:
«فَلَوْلا كانَ مِنَ الْقُرُونِ مِنْ قَبْلِكُمْ ا عوام و خواص در قرآن ٦٨ ١ - تصميم‌گيرى به موقع ص : ٦٧ ولُوا بَقِيَّةٍ يَنْهَوْنَ عَنِ الْفَسادِ فِى الْارْضِ» «٢» چرا در قرون و اقوام قبل از شما، دانشمندان صاحب قدرتى نبودند كه از فساد در زمين نهى كنند؟