دانشمندان و بزرگان اصفهان - مصلح الدین مهدوی - الصفحة ٢
نموده ام و از هر یک به قدر استعداد خود بهره مند شده ام. شرح این قسمت را در کتاب «کتاب هایی که خوانده ام» به طور اختصاص نوشته ام.
هنوز پانزده سال از عمرم نگذشته بود که بر کتاب «تذکره القبور» حواشی نوشتم و آن را روز به روز تکمیل نمودم، تا در سال ١٣٦٩ قمری به شرحی که در مقدمه آن یادآور شده ام با حواشی جمعی دیگر از دانشمندان در طهران به چاپ رسانیدم.
این متن و حواشی به نام «رجال اصفهان» به طبع رسیده و منتشر گردیده، و با تمام نواقص و معایبی که داشت مورد توجّه و عنایت اهل فضل و دانش قرار گرفت، و از گوشه و کنار، فضلا و محققّین کتباً و شفاهاً از راه ذرّه پروری مرا مورد تقدیر قرار داده و تشویق کردند، و به تکمیل نواقص و رفع معایب آن ترغیب فرمودند.
از همان روزهای اوّلیّه که شروع به نوشتن حواشی بر کتاب «تذکره القبور» نمودم به فکر تألیف کتابی در شرح حال بزرگان علمی و ادبی و اجتماعی اصفهان که مولد و موطنم بود افتادم، و از آن وقت تاکنون بدین کار مشغول بوده و می باشم. به هر کتابی دسترسی یافته ام آنچه مربوط به موضوع فوق بوده است را در اوراق متفرّقه (فیش) یادداشت نموده ام. این یادداشتها را دو مرتبه به دو صورت تنظیم نموده ام. یکی بر حسب حروف، و دیگری بر حسب طبقه بندی از نظر تخصّص و شهرت افراد؛ و از ترتیب دوّم، جلد سوّم شعرای اصفهان که مربوط به شعرای معاصر می باشد در سال ١٣٧٣ در اصفهان به طبع رسیده است.
ضمناً یک مرتبه نیز آن را مختصر نموده ام و فقط ٣٠٠ نفر را انتخاب کرده ام.