همچنين احاديث شريف كلمه «لغو» را در اين دو آيه (مؤمنون، ٣/ فرقان، ٧٢) به چيزى كه استماع آن حلال نيست تفسير كرده‌اند كه شامل بدزبانى، غيبت و مسخره كردن آيات الهى مى‌شود؛ در بعضى روايات نيز به يكى از مصداقهاى بارزش يعنى غنا و بازيهاى بيهوده تفسير شده است.

امّا در مورد عبارت «قول الزور» (در آيه ٣٠ سوره حج)، مجموعه رواياتى كه در تفسير آن وارد شده، اشاره دارد كه منظور از آن هرگونه گفتار باطل است و همچنين از مصداقهاى بارز قول باطل غنا، طرب و لهو را برمى‌شمرد.

به نظر مى‌رسد كه حكمت تحريم غنا همانند حكمت تحريم شراب و ساير مسكرات و مواد مخدّر و قمار است زيرا همه اين موارد انسان را از ياد خدا و آخرت باز مى‌دارد و او را در حل مشكلات زندگيش ناتوان مى‌كند، و در نتيجه موجب نوعى فرار از مشكلات و چالشهاى زندگى مى‌شود كه انسان بوسيله لهو و لعب آنها را به فراموشى مى‌سپارد.

همچنانكه همه اين موارد، جامعه را به فساد مى‌كشاند و باعث هرج و مرج و نفاق مى‌گردد.

همانگونه كه اهل هوى و هوس غنا را وسيله‌اى براى انگيزش شهوات خود بكار مى‌برند، موجب افزايش فساد و بى‌بند و بارى جنسى نيز شده و نهاد خانواده را با خطرات جدّى تهديد مى‌كند.

علاوه براين غنا مانند مسكرات و مواد مخدّر موجب اعتياد مى‌شود، زيرا آثار سوئى بر بافتهاى عصبى مى‌گذارد.