وارد شده بود و امام با او به خاطر توطئه‌هاى مستمر وى بر ضد اسلام به تندى برخورد كرده بود. وى امام را به كشتن تهديد كرد. يكبار امام در پاسخ به تهديد او فرمود:

«آيا مرا از مرگ مى‌ترسانى و تهديدم مى‌كنى؟! به خدا سوگند من هرگز از آن باك ندارم كه با مرگ رو به رو شوم يا مرگ با من رو به رو گردد». [١]

علاوه بر ابن اشعث گروهى از ياران وى نيز همچون سبيب بن بجران، وردان بن مجالد در تحقّق اين جنايت دست داشتند.

از طريق ابن اشعث، مصالح خوارج كه از سرسخت‌ترين دشمنان معاويه بودند با مصالح معاويه گره خورد. معاويه‌اى كه از هجوم صاعقه وار سپاه اسلام بر خود بسيار مى ترسيد و همواره براى كشتن امام به كوفيان از دادن هيچ وعده‌اى دريغ نمى‌كرد. به همين علّت است كه ابوالاسود دؤلى پس از تحقّق اين جنايت به معاويه گفت:

«هان! به معاوية بن حرب بگوى كه چشمان سرزنشگران ما روشن مباد، آيا در ماه روزه ما را با كشتن بهترين همه مردم عزادار كرديد؟

بهترين كس را كه بر اسبان راهوار مى‌نشست و آنها را رام مى‌كرد وكشتيها سوار مى‌شد، كشتيد، كسى را كه نعال مى‌پوشيد وآن‌را مى‌ساخت و كسى كه سوره‌هاى قرآنى را مى‌خواند». [٢]

[١] - سيرة الأئمّة الاثنى عشر، ص ٥٠١.

[٢] - في رحاب أئمّة اهل البيت، ج ٢، ص ٢٥٥.