زندگانى امير مؤمنان امام على بن أبي طالب(ع) - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٩٨
«چون قيامت فرا رسد براى من منبرى به طول سى مايل قرار دهند.
آنگاه منادى از دل عرش بانگ بر مىدارد كه: محمّد كجاست؟ من پاسخش را مىدهم. آنگاه به من گفته مىشود: بالا رو. پس من بر فراز منبر مىروم. آنگاه منادى براى بار دوّم بانگ بر مىدارد كه: على بن ابىطالب كجاست؟ سپس او نيز بر فراز منبر مىآيد و يك پله پايينتر از من جاى مىگيرد. آنگاه همه مخلوقات در مىيابند كه محمّد سرور پيامبران و على سرور اوصيا است».
مردى برخاست و از آنحضرت پرسيد: اى رسول خدا! پس از اين چه كسى با على دشمنى خواهد كرد؟ پيامبر فرمود:
«اى برادر انصار! از قريش جز زنازاده و از انصار جز يهودى و از عرب جز كسى كه اصل و نسبش پاك نيست و از ديگر مردمان جز بدبخت و تيره روز با وى به دشمنى بر نخواهند خاست».
در قرآن كريم آمده است:
«البته آنان با كسانى كه خدا به آنها لطف فرموده يعنى با پيامبران و صديقان و شهيدان و صالحان محشور خواهند شد و اينان چه نيكو رفيقانى هستند». [١]
عبداللَّه بن حكيم بن جبير از اميرمؤمنان روايت كرده است كه به پيامبر گفت:
«آيا ما مىتوانيم هرگاه كه خواستيم تو را در بهشت ببينيم»!؟
[١] - سوره نساء، آيه ٦٩.