هنگامى كه خداوند بر قلبى سليم تجلّى مى‌كند، آن را با قول ثابت استوار مى‌سازد و از نور عزت خويش سرشارش مى‌گرداند و صاحب آن قلب را بخشنده و دادگر و دلير و مهربان و دانا و مسئول و زاهد و فعّال و گريان در تاريكى شب و جنگنده در روز مى‌سازد.

شاعرى درباره امام سروده است:

در ويژگيهاى صفات تو، اضداد جمع شده است و از اين رو همتايان براى تو سر فرود آورده‌اند. ما مى‌گوييم اين ويژگيها، صفات حُسنايى است كه برخى از آنها برخى ديگر را پيروى مى‌كنند. اين صفات عبارتند از:

عشق و راستى و امانت كه معرفت خداوند آنها را جمع كرده و ساير فضايل خير از آن سر چشمه گرفته است.

آن‌حضرت براى خداى سبحان زيست كه او خداى را شناخته و در راه او دليريها از خود نشان داده بود. او به عظمت كردگارش يقين داشت. آيا مگر آن‌حضرت درباره مؤمنان، كه خود امير و سرور آنان بود، نفرمود:

«آفريدگار در جانهايشان بزرگى يافته و غير از خداوند در چشمانش كوچك شده است». او مرگ را كوچك مى‌شمرد زيرا ديدار پروردگارش را دوست مى‌داشت. در حق رعيت به عدل و داد رفتار مى‌كرد زيرا از پرده‌هاى ماديّت فراتر آمده و قدم به كُنه حقايق نهاده بود. تمام امتيازات و برتريهاى ظاهرى را از ميان برد و با فشارى كه او را بدان فرا مى‌خواند، به مبارزه و رويارويى برخاست.