شكّ وترديد مخالفان با ديدن اين نامه برانگيخته شد وموجب گشت تا دوباره به سوى عثمان باز گردند واز او خواستار شوند فوراً واليان را از كاربركنار دارد يا آنكه خود از مقام خلافت استعفا دهد. عثمان در مقابل، نوشتن نامه را انكار وادعا كرد كه اين نامه توطئه‌اى عليه او بوده است.

اگرچه بعيد هم نيست كه عوامل بنى اميّه در خانه عثمان، اين نامه را به اسم وى نگاشته باشند تا بدين ترتيب نسبت به او ايجاد شكّ وترديد كنند. بدينسان كه فتنه‌اى بزرگ پديد آمد. [١]

طوفان هرج ومرج وآشوب وزيدن گرفت وشورشيان بر مدينه تسلّط يافتند. على عليه السلام پس از فرو نشستن شعله‌هاى اين فتنه و كشته شدن عثمان اين واقعه را در دو كلمه خلاصه كرد:

«اگر به كشته شدن عثمان فرمان مى‌دادم، جزو قاتلان واگر از كشته شدن او ممانعت مى‌كردم، يار و ياور او تلقّى مى‌شدم».

ونيز افزود:

«من سبب كشته شدن او را براى شما بيان مى‌كنم: عثمان خلافت را به انحصار خود در آورد ودر آن استبداد به خرج داد وبد كرد كه چنين امرى را برگزيد و در آن استبداد به كار برد وشما نيز بى تابى مى‌كرديد. پس شما در اين بى‌تابى بد كرديد وخداى را حكم ثابت‌است درباره كسى كه استبداد

[١] - سيرة الأئمّة الاثنى عشر، ج ١، ص ٤٢٣- ٤٢٥، به نقل از تاريخ طبرى، ج ٥، ص ١١٢.