خاموش كردن اين جريان به كار بست. آن‌حضرت بسيار كوشيد تا اقدامات تباهكارانه بنى اميّه را اصلاح كند امّا اوضاع آنچنان از هم گسيخته بود كه تلاشهاى آن‌حضرت ثمرى در برنداشت.

حديثى كه در زير نقل مى‌شود مى‌تواند به عنوان گواهى بر موضع اصلاح گرايانه امام على عليه السلام مورد استناد قرار گيرد. به هر تقدير اين حديث نشانگر فشارهاى بنى اميّه بر خليفه سوّم است.

شايد آنان در انتظار وقوع حادثه ديگرى بودند يا آنكه رهبرى آنان كه در معاويه متجلّى مى‌شد، نقشه‌هايى براى كشتن خليفه كشيده بود به اين اميد كه در آينده بتواند با دستاويز قرار دادن قتل عثمان راه خود را براى دستيابى به قدرت هموار سازد.

در اين حديث آمده است:

شورشگران نامه‌اى به عثمان نگاشتند و وى را به توبه از كردار خود دعوت كردند. وبراى او قسم ياد كردند كه هرگز باز نمى‌گردند ودست از وى بر نمى‌دارند تا وى حقوق خدايى آنان را بديشان بازپس دهد. عثمان احساس كرد كه اين جماعت در برآورده شدن خواسته‌هاى خود، بسيار جدّى هستند. از اين رو كسى را درپى على عليه السلام فرستاد. چون امام نزد وى آمد، عثمان گفت: ابوالحسن! مى‌بينى كه مردم چه كرده‌اند ومى‌دانى كه من نيز چه كرده‌ام. من برجان خود از اينان بيمناكم. به خدا سوگند آنان را از آنچه كه ناخوش مى‌دارند معاف مى‌كنم وآنچه را كه مى‌خواهند از خود واز ديگران بديشان مى‌دهم اگر چه در اين راه خونم ريخته شود.