يس اسماى حسناى الهى - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٧٥ - اكراه در دين ممنوع!

گرديده و ما هم اگر نخواهيم، موج ما را مى‌برد!» اگر درصدِ مؤمنين و معتقدين فزونى گيرد، مى‌گويند: «ما به خاطر پركردن شكم زن و بچّه هم ناچاريم بعضى وقت‌ها از اصول اخلاقى و دينى تخطّى كنيم. مابى‌تقصيريم.»

در پاسخ به اين اشكال‌تراشى‌ها بايد گفت:

آقا! در اين خصوص كه گفتى علما درست برخورد نمى‌كنند، مى‌گوييم:

مسؤوليت‌كفر وايمان مردم به عهده‌ى علما نيست. آن‌ها فقط بايد بيان كنند. بقيّه بر عهده‌ى خودتان است. من بايد به كس كه به نماز اهميت نمى‌دهد بگويم كه نماز ستون دين است، واگر به نماز اهميت ندهى از شفاعت اهل بيت محروم مى‌شوى. اگر نمازت قبول‌نشود ديگراعمال‌تونيز مورد قبول خداوند نخواهد بود. اماآيابايداو را مجبور به نماز خواندن نمايم؟ برمن‌لازم‌است كه بگويم؛ امّا او بشنود يا نشود، ديگر بر عهده‌ى من نيست.