يس اسماى حسناى الهى - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٩٢ - همين كه خدا ساقى است، كافى است!
بحث و تدبّر مىكند؛ ولى متوجّه نمىشود. در يك لحظه ذهنش باز مىشود و حقيقت را مىيابد! براى او آن قدر لذّتبخش است كه اگر به او بگويند:
امروز يك ميليون دلار، به دست آوردهاى! آن قدر برايش لذّت ندارد!
خُب! حالا نعمتهاى عقلى در روز قيامت و در بهشت چيست؟ نعمت عقلىِ بهشت و قيامت اين است كه رابطهى مستقيمى بين اين بندهى ضعيف، مخلوق، بيچاره و محدودْ و رَبُّ السَّمَواتِ وَالارْضْ مَالِكِ يَومِ الدّين وَ أَرْحَمَ الرَّاحِمينْ برقرار شده است. وقتى بشرْ به نعمت لقاءاللَّه دست مىيابد، نعمتهاى ديگر، نعمتهاى نفس و عاطفه براى او هيچ مىشود.
سؤال: آيا بودن با چهارده معصوم عليهم السلام هم همينگونه است؟
جواب: آن هم از همان باب است. احسنتم!
همين كه خدا ساقى است، كافى است!
خداوند در سورهى (انسان) مىفرمايد:
وَيُطَافُ عَلَيْهِمْ بِآنِيَةٍ مِنْ فِضَّةٍ وَأَكْوَابٍ كَانَتْ قَوَارِيرَاْ* قَوَارِيرَاْ مِنْ فِضَّةٍ قَدَّرُوهَا تَقْدِيراً* وَيُسْقَوْنَ فِيهَا كَأْساً كَانَ مِزَاجُهَا زَنجَبِيلًا* عَيْناً فِيهَا تُسَمَّى سَلْسَبِيلًا. [١]
سپس خداوند مىفرمايد:
وَسَقَاهُم رَبُّهُم شَراباً طَهُوراً.
وپروردگارشان شرابِ طهور به آنان مىنوشاند.
بهشتيان از نظر آب مشكلى ندارند. خدا به آنها آب داده است و سيرابند؛
[١] -/ انسان، ١٥-/ ١٨: (ودر گرداگرد آنها ظرف هايى سيمين و قدح هايى بلورين مىگردانند. ظرف هايى بلورين از نقره كه آنها را به اندازه ى مناسب آماده كردهاند. و در آن از جام هايى سيراب مىشوند كه لبريز از شراب طهورى آميخته با زنجبيل است. از چشمهاى در بهشت كه نامش سلسبيل است!)