اساس الصرف، مشتمل بر امهات مسائل علم صرف - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٢٥٩ - صرف اسم مفعول از لفيف مفروق

من سزاوارتر است كه بخدا قسم ديگرى سزاوارتر خواهد شد زيرا براى خير و شر فاعلى خواهد بود كه هر وقت آندو را ترك كنيد اهلش بفعل آندو مبادرت مى‌كنند).

٣-

الدّنيا تغرّ و تضرّ و تمرّ، انّ اللّه سبحانه لم يرضها ثوابا لاوليائه، و لا عقابا لاعدائه، و انّ اهل الدّنيا كركب بيناهم حلّوا اذ صاح بهم سائقهم فارتحلوا.

( دنيا ميفريبد و زيان ميرساند و مى‌گذرد، خداوند متعال راضى نشد آنرا ثواب دوستان و عقاب دشمنانش قرار دهد، و محققّا اهل دنيا همچون كاروانى هستند كه در ميان فرود آمده‌اند ناگهان راننده‌اشان فرياد مى‌زند كوچ كنيد).

٤-

لا تجعلنّ ذرب لسانك على من انطقك، و بلاغه قولك على من سدّدك.

( تيزى زبانت را بر كسيكه ترا گويا گردانيد و استوارى كلامت را بر كسيكه ترا استحكام بخشيده قرار مده).

٥-

اتّقوا معاصى اللّه فى الخلوات، فانّ، الشاهد هو الحاكم.

( از گناهان خدا در پنهانيها دورى كن كه شاهد و گواه خود حكم كننده است).

٦- قال عليه السّلام لابنه محّمد بن الحنفيّه:

يا بنىّ انّى اخاف عليك الفقر فاستعذ باللّه منه، فانّ الفقر منقصه للدّين مدهشه للعقل، داعيه للمقت.

امام عليه السلام بفرزند خود محمّد بن حنفيّه فرمود:

( پسرم من بر تو از تنگدستى ميترسم پس از آن بخداوند پناه ببر زيرا آن باعث كم بودى در دين است و سبب تحيّر عقل و موجب دشمنى است).