اساس الصرف، مشتمل بر امهات مسائل علم صرف - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٧٢ - قواعد اسم منسوب

گردد مانند: لفظ ذي و لي كه علم براى شخصى باشد.

حكم اينكلمات در موقع نسبت اينستكه قبل از الحاق ياء نسبت يائى از جنس ياء كلمه بآن اضافه كنند و چون اجتماع دو ياء ميشود دوّمى را به همزه تبديل كرده و سپس ياء نسبت را ملحق كنند.

پس در دو مثال مذكور اسم منسوب آنها ذيئى و ليئى ميشود.

سوّم- كلمه سه حرفى بوده و قبل از ياء (كه حرف سوّم واقع شده) كسره باشد مانند: عمى و شجى.

حكم اينكلمات موقع نسبت اينستكه ياء را قلب بواو كرده و كسره قبل از آنرا بجهت ثقيل بودنش تبديل بفتحه مينمايند فلذا در مثالهاى مذكور عموىّ و شجوىّ ميگويند.

چهارم- كلمه سه حرفى بوده و قبل از ياء حرف صحيح ساكن باشد مانند ظبى.

حكم اينكلمات در موقع نسبت اينستكه ياء را بواو قلب ميكنند مانند صورت سوّم پس اسم منسوب مثال فوق ظبوىّ ميشود.

پنجم- كلمه سه حرفى بوده و عين الفعل و لام الفعلش هردو ياء باشند پس در حقيقت دو حرفى است ولى حرف دوّمش ياء مشدّده ميباشد مانند طىّ و حىّ.

حكم اينكلمات در موقع نسبت اينستكه اگر يكى از ايندو ياء از واو قلب شده باشد مانند: طىّ كه در اصل طوى بوده باصل خود برگشته و ياء دوّم را نيز بواو تبديل ميكنند فلذا اسم منسوب مثال مزبور طووىّ ميشود و اگر چنين نبود فقط همان ياء دوّم را در موقع نسبت بواو تبديل مى‌كنند مانند مثال دوّم كه منسوب آن حيوىّ ميشود.