اساس الصرف، مشتمل بر امهات مسائل علم صرف - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٦٥ - علائم تأنيث

مانند زنادقه و فراعنة كه در اصل زناديق و فراعين بوده.

٨- تائيكه در بعضى از صيغ جمع درميآيد براى تأكيد تأنيث آن مانند اغربة و غلمة.

٩- تائيكه براى تأكيد تأنيث آيد در غير جمع مانند عجوزة ونافجة در تأكيد تأنيث عجوز و نافه.

١٠- تائيكه باسماء ملحق ميشود و دلالت ميكند بر مؤنّث لفظى بودن آنها مانند ظلمة و غرقة.

١١- تائيكه در آخر بعضى از اسماء ملحق ميشود بجهت عوض يا از فاء الفعل كه حذف شده است مانند عدة كه در اصل وعده بوده يا لام الفعل مانند كرة كه در اصل كرى بوده.

١٢- تائيكه عوض از ياء متكلّم ميآيد در وقتيكه منادى بآن اضافه شده باشد مانند يا ابت كه در اصل يا ابى بوده است.

١٣- تائيكه به صفات ملحق ميشود و دلالت ميكند بر نقل دادن صفت را از معناى وصفى باسمى و بآن تاء ناقله گويند مانند ذبيحة و حقيقة.

١٤- تائيكه ملحق ميشود بصفاتيكه مختص بمذكّر است براى دلالت بر مبالغه مانند بهمة (دليرى كه كسى حريف او نشود).

تمرين‌

در روايات ذيل كه از ائمّه معصومين سلام اللّه عليهم اجمين نقل شده است اسماء مذكّر و مؤنّث را تعيين نمائيد.

١- از حضر امير المؤمنين عليه السّلام:

انّ الامور إذا اشتبهت اعتبر آخرها باوّلها.