١- اخلاق ناصرى كه بنام علاء الدين خورشاه محمد بن حسن (٦٢٨- ٦٥٣) و خواجه ناصر الدين ابو الفتح عبد الرحيم بن ابى منصور نخعى اشترى رئيس و محتشم قهستان در ٦٣٣ ساخته است.

در اين كتاب گذشته از ديباچه و خاتمه پيشين كه رنگ اسماعيلى باطنى دارد و خواجه آنها را برداشته و مانند ديباچه و خاتمه معينيه و حل مشكلات معينيه تغيير داده بلكه در ميانه آنهم پاره‌اى از مطالب را تبديل كرده است‌[١] بدو اصطلاح تنزه حق از تكثر و ترتب و تضاد برخورده‌ام و در فصل ١ مقاله ٢ آن (ص ١٥٧) نيز از اساس و ناطق ياد شده است.

٢- ترجمه زبدة الحقايق عين القضاة همدانى بدستور ناصر الدين محتشم كه نسخه آن تا آنجا كه ميدانم در دست نيست‌[٢].

٣- آغاز و انجام در بيست فصل كه بروش باطنى است و پر است از تأويل و مانا خواجه آن را با شورى مذهبى از آن شور و شيفتگى كه در ناصر خسرو سراغ داريم نوشته است و بسيار لطيف و رباينده است.

٤- سير و سلوك كه بروش تعليمان است و در ميان سالهاى ٦٤٤ و ٦٥٤ ساخته شده‌[٣] و خواجه آن را بدست قطب الدين مظفر بن مويد (محمد) داعى الدعاة داده تا ببارگاه معلى برساند.

[١]بنگريد به: ياد نامه طوسى ص ٩٢- مقدمه قديم اخلاق ناصرى چاپ همايى و- منتخب اخلاق ناصرى چاپ همو ص ط- سرگذشت طوسى از مدرسى ص ١٢٦.

[٢]فهرست دانشگاه از نگارنده ص ٢١١٥ و ٢٦٥٣- مجالس المومنين در سرگذشت طوسى.

[٣]مجموعه رسائل خواجه نصير الدين چاپ دانشگاه ص و.