آمار و مطالبى که فرمودید امید بخش است. در قدیم حوزه‌ها محصور شده بود در چهار دیوارى که کسى نمى‌توانست از آن بیرون بیاید. تبلیغات سوء به صورتى بود که اگر طلبه‌اى مى‌خواست حرفش را بزند و در فکر تشکیلات باشد، مورد طعن قرار مى‌گرفت. همیشه صحبت نظم در بى‌نظمى است مورد تأیید بود. همه باید متأسف باشیم که این انقلاب دیر پیروز شد. اگر این انقلاب سى سال پیش پیروز مى‌شد، وضع حوزه‌ها غیر از این بود. البته روحانیت خوب عمل کرد و فقه اسلام را که فقه جعفرى است با مجاهدت‌هاى زیاد زنده نگاه داشت، ولى بالاخره محصور شده بودند در همان جهت فقهى ولى همان را خوب عمل کردند. اشکال به ما این بود که به غیر از مسائل عبادى فقه هیچ کارى نمى‌کردیم. حوزه‌ها در زمینه‌هاى دیگر حرکتى نداشتند، تازه علماى بزرگ هم منبر نمى‌رفتند و تبلیغى که اساس کار است انجام نمى‌دادند. وضع فلسفه هم به صورت امروز نبود. آقاى شاه آبادى رحمت الله علیه مى‌گفت مرحوم آقا میرزا على‌اکبر یزدى که یکى از فلاسفه بزرگ و مردى عالم و صادق و پرهیزگار بود وقتى فوت کرد شخصى براى تعریف از او در منبر گفت خودم دیدم که او قرآن مى‌خواند. وضع حوزه‌ها اینگونه بود. علوم ریاضى یا سایر علوم یا نبود یا کم بود. اصولا کسى به این فکر نبود که چه چیزهائى باشد و چه چیزهائى نباشد، حرکت در حوزه‌ها نبود. حوزه کسى را به عنوان مبلغ اعزام نمى‌کرد، البته افراد، خودشان براى تبلیغ مى‌رفتند ولى حوزه کسى را نمى‌فرستاد. اعزام به خارج که در ذهن‌ها نبود و هیچ کس هم فکر نمى‌کرد که امکان دارد کسى را به خارج فرستاد، ولى بحمدالله امروز در حوزه‌ها این مسائل حل شده است من باز عرض مى‌کنم که فقه را نباید فراموش کرد. فقه به همان صورتى که بوده است باید باشد. فقه جواهرى باید تقویت شود. باید حوزه‌ها وقت وافرشان را صرف فقه و اصول و فلسفه و مباحثه کنند زیرا فقه در راس دروس است ولى مسائل دیگر هم مهم است که باید به آنها عمل شود.

ما مى‌خواهیم انقلابمان را با تبلغ صادر کنیم نه با شمشیر

وضع تبلیغات باید متناسب با نیازها و وضع حوزه‌ها باشد. باید آقایان توجه داشته باشند، همیشه