صحیفه نور
 
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص
٢٦٤ ص
٢٦٥ ص
٢٦٦ ص
٢٦٧ ص
٢٦٨ ص
٢٦٩ ص
٢٧٠ ص
٢٧١ ص
٢٧٢ ص
٢٧٣ ص
٢٧٤ ص
٢٧٥ ص
٢٧٦ ص
٢٧٧ ص
٢٧٨ ص
٢٧٩ ص
٢٨٠ ص
٢٨١ ص
٢٨٢ ص
٢٨٣ ص
٢٨٤ ص
٢٨٥ ص
٢٨٦ ص

صحیفه نور - خمینی، روح الله - الصفحة ١٣٠

معدود بسیار کمى اصلاً به اسلام کارى ندارند، اسلام وسیله براى مقام است، اسلام غیر از این نیست که وسیله باشد با لفظ اسلام و با قول به اسلام مثل اسلام رضاخانى و محمدرضاخانى، اسلام اینها این بود که قرآن هم طبع مى‌کردند و رضاخان مجلس روضه هم داشت و عزادارى هم آنوقت ارتشش مى‌کردند و همه اینها بود، دسته هم در مى‌کردند، من خودم دیدم. اما اساس را مى‌خواست از بین ببرد، با این صورت اساس را مى‌خواست از بین ببرد و از او بدتر محمدرضا بود که روى نقشه کار مى‌کردند و هر کارى مى‌کردند براى بردن - اساس است - اساس بود. الان هم حزب بعث عفلقى عراق همین کار را دارد مى‌کند، حالا دیگر عابد و مسلمان شده‌اند، لکن عابد و مسلمانى که عبید زاکانى مى‌گوید. اساس را اینها از بیخ قبول ندارند. اینها اسلام را منافى با مقاصد خودشان مى‌دانند و منافى هم هست. مقاصد آنها این است که بزنند و بکوبند و مردم را زیر فشار قرار بدهند و غارت کنند و هر چه مردم دارند بگیرند از آنها و براى خودشان در بانک‌هاى خارجى انبار کنند، مثل محمدرضا که کرد این کار را. اسلام با این آشنایى ندارد با یک همچنین مطلبى آنها مى‌دانند که اسلام اینطورى نیست، پس، این اساس نباید باشد.

دولت واقعاً باید آنطورى که على (ع) براى محرومین دل مى‌سوزاند با تمام قدرت دل بسوزاند

ما که امیدواریم که یک جلوه ولو بسیار ناقصى از ولایت، ولایت على علیه السلام در کشور ما شده باشد، ما باید توجه بکنیم، کافى ندانیم اینکه ما تظاهر مى‌کنیم و شعار مى‌دهیم و چه، اینها کافى نیست. دولت واقعاً باید با تمام قدرت آنطورى که على علیه السلام براى محرومین دل مى‌سوزاند این هم با تمام قدرت، دل بسوزاند براى محرومین، مثل یک پدرى که بچه‌هایش اگر گرسنه بمانند، چطور با دل افسرده دنبال این مى‌رود که آنها را سیر بکند، یک دولت تابع امیرالمومنین باید اینطور باشد. الحمدلله هستند خیلى، البته من نمى‌گویم که کسى مى‌تواند مثل حضرت امیر باشد، خود او هم گفت که شما نمى‌توانید، نمى‌توانیم هم واقعاً، اما اعانت کنیم ما او را به ورع و تقوا، اعانت کنیم به اینکه تا آن اندازه که مى‌توانیم، براى همه تا یک اندازه‌اى قدرت هست که هم خودش را نگه دارد و هم جمهورى اسلامى را نگه دارد. این قدرت‌هاى کوچک وقتى پهلوى هم گذاشته مى‌شود یک قدرت بزرگ است. الان چهل میلیون جمعیت ایران یک قدرت اسلامى بزرگ است که انشاءالله اگر با همین وضع باقى باشد، به همین انسجام باقى باشد، طرفدارى از دولتشان بکنند، طرفدارى از مجلس‌شان بکنند و پشتیبان باشند براى جنگ‌هائى که در این کشور به بار آورده‌اند، اگر اینها به همین حال باشند آنوقت یک پرده‌اى از مقام ولایت در این کشور جلوه پیدا کرده است. کوشش کنید بر اینکه کوشش بکنند همه جمعیت‌ها و ارگان‌ها و همه نهادهاى اسلامى در اینکه این تبعیت از مرام على علیه السلام را حفظ کنند و به پیش ببرند. قانع نشوند به اینکه ما حالا تا یک حدودى چه شده است، نخیر، هیچ قانع نشوید.