من امیدوارم که شما آقایان که در یک وزارتخانه‌اى هستید که براى مستمندان، براى مریضان، براى بیماران و علیلان و مجروحان خدمت مى‌کنید، خداوند توفیق زیادتر به شما عنایت کند، و براى شما خداوند اخلاص نصیب کند که کارهاى شما براى خدا باشد و براى خدا این زحمت ارزنده را بکشید و اجر را از خداى تبارک و تعالى امید داشته باشید. مساله بهدارى یکى از امور بسیار مهم است، هم پزشک مهم است، هم پرستار مهم است، هم کارمندان این دستگاه، و چیزى که بسیار اهمیت دارد براى پزشکان و پرستاران و آنهائى که تماس با مریض‌ها و بیمارها و مجروح‌ها دارند این است که روح عطوفت در آنها باشد. یکى از امورى که کمک مى‌کند به خوب شدن مریض‌ها و اعاده صحت براى آنها، این است که پزشک آنها، پرستار آنها، به آنها تقویت روانى بدهد. اگر انسان اعتقادش شد که خوب مى‌شود از این مرض، این کمک مى‌کند به اعاده صحت و اگر نظرش اینطور شد که در این مرض دیگر خوب نمى‌شود، این او را رو به هلاکت زودتر مى‌برد. و این به عهده پزشکان است و پرستارهاست، چه پرستارها از خانم‌ها و براى خانم باشند و چه از آقایان و براى آقایان باشند، این نکته را باید در نظر داشته باشند که عطوفت به آنها و امید دادن به آنها و وعده سلامت به اذن الله براى آنها، کمک مى‌کند به صحت آنها، کمک شماست براى کارهایى که انجام مى‌دهید. هر چه خوب رفتار کنید با آنها براى شما پیش خداى تبارک و تعالى اجر است. فرضاً یک مریضى به نظر شما حتما از این مرض نجات پیدا نمى‌کند، لکن اولاً اینکه دست غیب هم در کار هست که آن ماوراى نظر امثال ماست و شما هم مایوس نباشید و ثانیا اینکه چه بهتر که یک مریضى که از این دنیا مى‌خواهد برود با دل خوش از شما برود، با امید باشد. اینطور نباشد که به او گفته بشود تو خوب نمى‌شوى، همین در زود مردن او و در طولانى شدن مرض او کمک مى‌کند و با دل افسرده از این دنیا مى‌رود، لکن اگر به او امید دادید، محبت کردید، نوازش کردید، خدمت صادقانه کردید، با روى خوش خدمت کردید به این مریض‌ها که افسرده‌اند اکثراً، اگر اینطور باشد، بر فرض اینکه از این دنیا هم برود با یک روح امیدوار و شیرین از این دنیا مى‌رود و این براى شما ارزشمند است خیلى.