قبلا باید تشکر کنم از آقایانى که از راه‌هاى دور براى این مقصد شریف به کشور خودشان، به کشور تحت ستم در طول تاریخ و به کشورى که براى پیشبرد مقاصد اسلامى متحمل رنج و شهادت شدند تشریف آوردند، تشکر کنم و از خداى تبارک و تعالى توفیق همه را براى آرمان‌هاى بزرگ اسلامى هر چه بیشتر عنایت بفرماید. در این اجتماعاتى که از آقایان محترم ائمه جمعه و جماعات کشورهاى مختلف در ایران شده است مسائل لابد تا حد وافى راجع به گرفتارى‌هاى مسلمین و راه‌هاى علاجى که باید اتخاذ بشود، گفته شده است و دیگر جاى گفتن نمانده است. من به یک نکته‌اى آقایان را توجه مى‌دهم و آن سیره رسول اکرم(ص) و ائمه مسلمین است. رسول اکرم(ص) در آن وقتى که تنها بود و هیچ کس با او نبود، الا یک نفر، دو نفر، در آنوقت با وحى الهى مردم را دعوت کرد منتظر نشد که عده و عده زیاد پیدا کند، منتظر نشد که جمعیت‌ها همراه او باشند. از همان اول شروع به دعوت کرد و شروع به دعوت مردم براى گرویدن به اسلام و براى پیدا کردن راه حق فرمود. آنوقت هم که به مدینه تشریف آوردند و تشکیل حکومت دادند باز هم منتظر این نشدند که قدرت زیاد پیدا بکنند. باز هم دعوت خودشان را به طور گسترده‌ترى بجا آوردند و مردم را به وظایف شخصى و اجتماعى، سیاسى دعوت کردند. دعوت‌هاى قرآن هم در مکه مکرمه و هم در مدینه مشرفه دعوت‌هاى شخصى بین فرد و خداى تبارک و تعالى نبود. مى‌شود گفت که بى‌استثنا دعوت‌هاى خدا حتى در آن چیزهائى که وظایف شخصى افراد است، روابط شخصى افراد است بین خود و خدا از معناى اجتماعى و سیاسى برخوردار است. بعد از رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم ما ملاحظه مى‌کنیم که در زمان‌هائى که ائمه مسلمین علیهم السلام در فشار سخت بنى‌امیه و بنى‌العباس بودند مطالب خودشان را آنطور که ممکن بود به مردم مى‌رساندند، حتى در ادعیه آنها. شما اگر ادعیه امام سجاد و سایر ائمه را ملاحظه بفرمائید مشحون است از اینکه مردم را بسازند براى یک امر بالاتر از آن چیزى که مردم عادى تصور مى‌کنند. دعوت به توحید، دعوت به تهذیب نفس، دعوت به اعراض از دنیا، دعوت به خلوت با خداى تبارک و تعالى، معنى‌اش این نبوده است که مردم توى خانه‌هایشان بنشینند و از مصالح مسلمین غفلت