من قبلاً عرض مى‌کنم که من از اینکه اینجا نشسته‌ام و آقایان در آنجا هستند (نه شما آقایان، شما که تاج سرمان هستید، دیگران هم همین طور) من از این شرمنده هستم و امید عفو از محضر آقایان دارم و از آقایان تشکر مى‌کنم که تشریف آوردند و از نزدیک ما خدمت‌شان مى‌رسیم و بعضى مسائلى که مناسب با این جلسه است عرض مى‌کنم. من به سهم خودم هیچ نگرانى ندارم راجع به انقلاب. انقلاب راه خودش را پیدا کرده و به پیش مى‌رود و بستگى به وجود هیچ کس هم ندارد. این انقلاب انشاءالله محفوظ مى‌ماند و آسیبى از خارج به او نخواهد رسید. لکن آن چیزى که انسان را یک قدرى نگران مى‌کند، دو تا مطلب است که این مربوط به عموم روحانیت است. یک مطلب اینکه من خوف این را دارم که در این انقلاب که باید روحانیت تقویت بشود و آنچه که شده است به هدایت آقایان بوده است، مبادا خداى نخواسته به واسطه بعضى از اعمالى که از بعضى از این روحانیون و معممین صادر مى‌شود، این موجب این بشود که یک وقتى یک سستى در روحانیت پیدا بشود. یکى قضیه اینکه از آن زى روحانیت و زى طلبگى بوده است، اگر ما خارج بشویم، اگر روحانیون از آن زى که مشایخ ما در طول تاریخ داشته‌اند و ائمه هدى سلام الله علیهم داشته‌اند، ما اگر خارج بشویم خوف این است که یک شکستى به روحانیت بخورد و شکست به روحانیت شکست به اسلام است. اسلام با استثناء روحانیت محال است که به حرکت خودش ادامه بدهد. اینهایند که اسلام را معرفى مى‌کنند و به پیش مى‌برند و از اول هم همین طور بوده. اگر چنانچه ما از زى متعارف روحانیت خارج بشویم و خداى نخواسته توجه به مادیات بکنیم، در صورتى که خودمان را با اسم روحانى معرفى مى‌کنیم، این منتهى ممکن است بشود به اینکه روحانیت شکست بخورد. من این نگرانى که همیشه هى در دلم هست این است که من خوف این را دارم که مردم به واسطه امثال من به بهشت بروند. آنها براى خدا توجه به آقایان دارند و ما هم و شما هم دعوت کنید مردم را به خیر و صلاح. من خوف این را دارم که آنها براى خاطر ما و شنیدن حرف ما به بهشت بروند و ما براى خاطر اینکه خودمان مهذب نبودیم به جهنم. و آن خوف زیادى که من دارم این است که ما روبرو بشویم با آنها، ما در جهنم باشیم، آنها در بهشت باشند و اشراف به ما