پیغمبر اکرم در عین حالى که وظایف شخصى خودش را بجا مى‌آورد و خلوت‌ها با خداى تبارک و تعالى داشت، تشکیل حکومت داد و به انحاء عالم براى دعوت آدم فرستاد و مردم را دعوت کرد به دیانت و دعوت کردند بعد به اجتماع اینطور نبود که بناى او این باشد که بنشیند توى خانه و ذکر بگوید. ذکر مى‌گفت، لکن همان ذکر هم خودسازى بود. دعا مى‌کرد، ولى همان دعا هم، هم خودسازى و هم مردم سازى بود و مردم را تجهیز مى‌کرد براى مقاومت. تمام ادعیه‌اى که در لسان او و ائمه مسلمین واقع شده است، تمام این ادعیه در عین حالى که دعوت به معنویات است، از راه دعوت معنویات تمام مسائل مسلمین اصلاح مى‌شود. مع‌الاسف اعوجاج واقع شد یا واقع کردند و شاید در صدر اسلام هم بنى‌العباس بیشتر این کار را کردند، اعوجاج واقع شد در مصالح اسلامى و در مطالب اسلامى. این قرآن کریم که در بین ید مسلمین هست و از صدر اول تا حالا یک کلمه، یک حرف در او زیاد و کم نشده است، این قرآن را وقتى که به عین تدبیر مشاهده بکنید مى‌بینید که مسأله، مسأله این نیست که دعوت براى این بوده است که مردم توى خانه بنشینند و ذکر بگویند و با خدا خلوت کنند. او بوده است، لکن انحصار نبوده است. مسأله، مسأله دعوت به اجتماع، دعوت به سیاست، دعوت به مملکت‌دارى و در عین حال که همه اینها عبادات است. عبادات جداى از سیاست و مصالح اجتماعى نبوده است. در اسلام تمام کارهائى که دعوت به آن شده است جنبه عبادى دارد. حتى در کارخانه کار کردن، در کشاورزى کردن و در مدارس تعلیم و تربیت کردن، همه‌شان مصالح اسلامى است و جنبه عبادى دارد. - نکنید ما - نکردند اینطور را از صدر اسلام، مصالح اسلام را همانطورى که قرآن شریف فرموده است، پیاده کنند، چون مى‌دیدند که با قدرت‌هاى خودشان مخالف است از آن اول آنچه را از قرآن که مى‌دیدند با مصالح خودشان مخالف است چون نمى‌توانستند از قرآن بردارند، تعبیر مى‌کردند، کج معنا مى‌کردند به روحانیونى که وابسته به خودشان بود وادار مى‌کردند که اینها را کج معنا کنند، منحرف کنند قرآن را از آن چیزى که هست. ولى بحمدالله قرآن ماند بین مسلمین و نتوانستند قرآن را تحریف کنند و بردارند، اگر مى‌توانستند، مى‌کردند. لکن یکى از آنهائى که مى‌خواست یک حرف را از قرآن بردارد یک عربى شمشیر را کشید گفت: با این شمشیر ما جواب مى‌دهیم. نگذاشتند قرآن شریف دست بخورد و همانطورى که در زمان رسول الله وارد شد الان هم همان است به غیر او نیست. بنابراین ما یک همچو کتابى داریم که مصالح شخصى، مصالح اجتماعى، مصالح سیاسى، کشوردارى و همه چیزها در آن هست. البته با آن تفسیرهائى که از اهل تفسیر وارد شده است و ما به راى خودمان نمى‌توانیم قرآن را تأویل کنیم. ما باید انما یعرف القرآن من خوطب به ما از طریق وحى و از طریق وابستگان به وحى قرآن را اخذ مى‌کنیم و بحمدالله از آن راه هم غنى هستیم. لکن انحرافاتى که از قدرتمندان در اول تا حالا واقع شده است و حالا ما مبتلاى به آن هستیم این انحرافاتى است که آقایان ملاحظه مى‌کنند که بر خلاف قرآن مجید، دعوت به تفرقه، دعوت به جدائى، قرآن مجید مى‌فرماید که: واعتصموا بحبل الله جمیعاً و لا تفرقوا آنها دعوت به تفرقه مى‌کنند.