خبر بسیار اسف‌انگیز و حیرت بار شهادت شش شخصیت از بیت مرحوم آیت الله حکیم رحمت الله علیه به دست جنایتکار ددمنش دهر، صدام عفلقى با کیفیتى که توسط فرزند برومند ایشان جناب حجت الاسلام سید محمد باقر حکیم حفظه الله تعالى گزارش دادند، هر انسان باوجدانى را که از فطرت انسانى منحرف نشده است متاسف و ناراحت مى‌کند. ما در عصرى زندگى مى‌کنیم که مقدرات ملت‌هاى در بند مظلوم، به دست مشتى جنایت پیشه که خوى سبعیت بر آنان غالب است مى‌باشد. دنیا در عصر ما و عصرهایى نظیر آن مبتلا به حکومت‌هایى بوده است که جز قانون جنگل در آن حکومت نمى‌کند. ما در عصرى هستیم که جنایتکاران به جاى توبیخ و تادیب، تحسین و تأیید مى‌شوند. ما در عصرى بسر مى‌بریم که سازمان‌هاى به اصطلاح حقوق بشر، نگهبان منافع ظالمانه ابرجنایتکاران و مدافع ستمکارى آنان و بستگان آنان هستند. ما در منطقه‌اى به زندگى مرگبار خود ادامه مى‌دهیم که اکثر حکام آن چشم و گوش بسته تحت فرمان امریکا، به جنایات اسرائیل و حزب بعث عراق مشروعیت مى‌دهند و در هدم اسلام و قرآن کریم کوشش مى‌کنند. ما در محیطى گذران مى‌کنیم که مظلومان که جرمى جز دفاع از حق ندارند زیر چکمه ستمگران خرد مى‌شوند و آخوندهاى کثیف دربارى به این اعمال وجهه اسلامى مى‌دهند. ما و دنیاى مسیحیت در عصرى هستیم که پاپ، رهبر کاتولیک‌ها به جاى آنکه امریکا را در جنایاتى که به بشریت مى‌کند، محکوم کند و پیروان خود را به مقابله با ظالمان برانگیزد، از امریکا پشتیبانى مى‌کند و به ستمکاران دیگر توصیه همکارى با آن را مى‌کند. اکنون در این دنیاى مسموم که نفس کشیدن در آن مرگ تدریجى است، تکلیف ملت‌هاى در بند این ابرقدرت‌ها و انگل‌هاى آنان چیست؟ باید بنشینند و این صحنه‌هاى جنایتکار را تماشا کنند و با سکوت مجال دهند که دنیا در آتش بسوزد؟ آیا روحانیون، نویسندگان، گویندگان، روشنفکران، متفکران از هر ملت و مذهب که هستند، در این زمان تکلیفى انسانى، مذهبى، ملى و اخلاقى ندارند و باید نقش تماشاگر را در کشورهاى خود ایفا کنند؟ و با آنکه باید این سران و سردمداران با گفتار و نوشتار خود ملت‌هاى مظلوم در بند را بسیج کنند تا ستمگران را از صحنه خارج نمایند و حکومت را به دست مستضعفان بسپارند، چونانکه در ایران با همت ملت بزرگوار شد. آیا در منطقه قدرتى به پایه قدرت رژیم ظالمانه