من وقتى که متصدیان امور ایران را، همه، چه آنهایى که در خارج هستند، چه اینهایى که در داخل هستند، مى‌بینم و مقایسه مى‌کنم با متصدیان امور در سابق، زمان قاجار، من آنوقت هم یادم هست و زمان رضاشاه و زمان شاه و اینها، احساس مى‌کنم که واقعاً یک تحول عظیمى پیدا شده است در ایران یعنى کار از دست قلدرها به دست ملت افتاده است، آنهایى که از خود ملت‌اند. در سابق در هیچ امرى از امور ملت دخالت یا نمى‌گذاشتند بکند یا از باب اینکه مى‌دید از بس فساد هست در کار، نمى‌کردند. فرض کنید که در انتخابات که حق ملت است، انتخابات یا مردم اصلاً متوجه نبودند که مساله انتخابات چى هست، اصلاً توجه به این معانى خیلى نداشتند از باب اینکه مردم را به بازى نمى‌گرفتند، در زمان قاجار یک عده از خان‌هایى که در اطراف بودند از مالکین و از متنفذین، آنها بودند که قبضه مى‌کردند. در زمان رضاشاه که دیگر شاه و هرچه بود اینها بودند، مجالى براى مردم اصلش نبود. این در انتخاباتى که حق مردم بود، در سایر امور که دیگر مردم آنقدرها خودشان حق قائل نبودند با اینکه آن هم حق آنها بود اصلاً دخالت نداشتند. مثلاً یک حکومتى مى‌رفت در یک جایى هر کارى دلش خواست مى‌کرد، هر فسادى مى‌کرد صداى مردم به جایى نمى‌رسید و در بعضى از اوقات اینطور بود که آن مثلاً صدراعظمى که آنجا بود یا آن نخست وزیرى که آنوقت بود، آن زمان هم خصوصا زمان قاجار که بیشتر این مسائل بود اصلاً هر جایى را در تیول یک کسى قرار مى دادند یک کسى را در خراسان مى‌فرستند، خراسان مال تو، البته او یک چیزى مى‌داد خراسان مال او بود یعنى معنایش این بود که تو این رشوه را به من بده، خراسان هر کارى مى‌خواهى بکنى، هر چه مردم فریاد کنند کسى نیست که گوش کند به حرفش.

و من امروز مى‌بینم که بحمدالله مساله اصلش از آن وضعى که آنوقت داشته است بکلى دگرگون شده است. الان نخست وزیر و رئیس جمهور و عرض مى‌کنم که سایر روسا، سایر وزرا اینها از خود این مردم هستند، اینجور نیست که اینها از یک طبقه مثلاً دیگرى باشند و طبقات مختلفى باشد و آن گردن کلفت‌هاى آنوقت باشند. نه، از خود همین‌ها هستند که یک طلبه بوده است حالا آمده رئیس