به همه آقایانى که در اینجا تشریف دارند خوشامد عرض مى‌کنم و توفیق همه آقایان را از خداى تبارک و تعالى براى خدمت به اسلام و مسلمین و خدمت به کشور خودشان خواهانم. شاید میان شماها کسى نباشد که زمان قاجار را درک کرده باشد، اگر هم باشد بسیار کم است. و همین طور اوایل سلطنت پهلوى، اواخرش را که بسیار تغییر کرده بود با آن اوایل ملاحظه کردید. بافت حکومت در آنوقت و بافت کسانى که در دستگاه دولتى کارى به دست‌شان بود چه استانداران و چه فرمانداران و چه بخشداران و چه دیگران یک بافت خاصى بود که مناسب بود با دستگاه شاهنشاهى. ممکن نبود که یک نفر بخشدار حتى در یک مجمعى که مردم عادى هستند، کشاورزان هستند، بازارى‌ها هستند آن هم حاضر بشود، با آنها در صف واحد بنشیند. یک بافت خاصى بود که هر یک از آنهایى که در آنوقت حتى فرماندار یک جاى کوچکى بودند اگر مقایسه کنیم با رئیس جمهور امروز ما و نخست وزیر نمى‌توانید بدانید که آنها چه وضعى داشتند و اینها چه وضعى. در رفت و آمدهایشان، در نشست و برخاست هایشان، در معاشرتشان یک وضع عجیبى بود. وقتى که یک حکومتى ولو جاى کوچکى وارد مى‌شد فراش‌ها و آنهائى که اطراف او بودند را کنار مى‌زدند که این آقا مى‌خواهد عبور کند از اینجا، چه برسد به اینکه یک وزیر باشد که دیگر او بالاتر از همه، یا یک نخست وزیر باشد و آنها همه در پیش خودشان آنطور یال و کوپال داشتند لکن در مقابل کشورهاى دیگر ضعیف و ناتوان بودند. با رعیت آن رفتار غیرانسانى را مى‌کردند و رعیت را از هر طرف تحقیر مى‌کردند، توهین مى‌کردند، اذیت و آزار مى‌کردند، از آنها استفاده‌هاى مادى مى‌کردند ولى در مقابل یک سفیر همه‌شان خاضع بودند. امروز ما مى‌بینیم که فرماندارهاى سرتاسر کشور به طورى که آقا گفتند و بخشدارها و بعضى از کشاورزها و بعضى از مردم عادى در یک جا نشستند اگر نخست وزیر و وزیر کشور هم که اینجا تشریف دارند و رئیس جمهور و اینها هم بودند آنها هم در بین اینها همانطور نشسته بودند که اگر کسى از خارج بیاید تشخیص نمى‌دهد که کدام وزیرند و کدام فرماندارند و کدام بخشدارند و کدام از مردم عادى کشاورز است. این همان بود که در روایات ما هست که اگر کسى وارد مى‌شد در مسجد رسول الله و ایشان با اصحاب نشسته بودند تمیز نمى‌داد، مى‌گفت کدام یکى‌تان هستید. سابق معلوم بود هر که مى‌آمد در