سر مردم موشک ریخته مى‌شود و هر روز هم من دارم از همه دولت‌ها کمک براى این خرابى‌ها مى‌گیرم. اخطب خطباى عرب این است که آن خودش را معرفى کرده است به اینکه صلح طلب است. وضع اینطورى شده است که کسى که دارد هر روز از این ور و آن ور سلاح تهیه مى‌کند براى اینکه بریزد به جاهایى که ربطى به ارتش ندارد. او دستش به آنها که نمى‌رسد وقتى آنجا شکست مى‌خورد، مى‌گیرد از این سلاح‌هاى دور زن و مى‌زند به شهرهاى عرب نشین و کردنشین و فقرا و آنوقت این دنیا را معرفى مى‌کنند به اینکه این صلح طلب است و خودش هم داد صلح طلبى مى‌زند اخیراً هم که از طرف یکى از رئیس جمهورها، رئیس جمهور گینه یک تقاضاى صلح شده بود، ایشان یک کاغذ مفصلى به او نوشته بود که ما همه جور براى صلح حاضریم. ایشان از اول هم همین طور مى‌گفت ما براى صلح حاضریم، ولى صلح چى؟ صلح بین کى و کى؟ در عین حالى که مى‌کوبد، صلح طلب است. در عین حالى که فرار مى کند، شجاع است. اصلاً الفاظ در عصر ماهویت خودشان را از دست داده اند، کانه برگشته است، یک تحولى پیدا شده است در الفاظ و معانى الفاظ و اینها. فرانسه هم خودش را یک کشور متمدن و آزادیخواه و نمى‌دانم این چیزها معرفى مى‌کند، مردم شاید باشند، لکن او هم اسلحه مى‌فرستد، طیاره‌هاى زننده مى‌فرستد، کوبنده مى‌فرستد براى اینکه نگذارند ایران غلبه پیدا کند. من عقیده‌ام این است که اگر در فرانسه پیش این بزرگان فرانسه که دارند به اصطلاح دارند اینها را فرستند، اگر عقل پیدا بشود، آن را بفرستند براى صدام، براى اینکه او با بى‌عقلى‌اش رسیده خودش را به اینجا رسانده، اگر چنانچه آن عقل داشت که از اول گول آمریکا را نمى‌خورد که بگوید تو برو چند روز دیگر تمام مى‌شود قضیه، که آن آمد دید که نشد و تا حالا هم نشده است و همین دو سه روز هم که دیدید که ریختند و جوان‌هاى ما در خود عراق جلو رفتند و حالا هم دارند جلو مى‌روند. خوب، ببین همه تجربه، مگر آن مقدار از میراژهایى که فرستاد، شصت تا مثل اینکه مى‌گویند فرستاد، کارى از آن آمد؟ این سلاح‌ها باید دست کسى باشد که آدم داشته باشد، کسى که ندارد کسى را که بتواند این سلاح‌ها را به کار ببندد، کسى که چند تا از این پاسدارهاى عزیز وقتى که به یک فوجى از اینها حمله مى‌کند فرار مى‌کنند، آنها نمى‌توانند این کارها را انجام بدهند. بله، اینها در شهر خودشان نشسته‌اند و در مرز خودشان نشسته‌اند و با آن توپ‌هاى دور برد مى‌زنند به آبادان هر روز یا مى‌زنند به جاهاى دیگر. این وضع دنیاست که ما در آن گرفتار هستیم که همه با این کمک مى‌کنند در عین حالى که مى‌بینند که از این کارى بر نمى‌آید. مگر این چیزهایى که روسیه به صدام داده کمتر از اینهایى است که فرانسه داده؟ خوب، آنها هم دستش بود و نتوانست کارى بکند، البته خرابکارى کرد، اما پیشروى نکرد، شکست خورد در همه جا. و این شکست براى این است که آن چیزى که پیش پاسدارهاى ما هست پیش آنها نیست. ایشان بنا دارد که تقلید کند در این امور، تا گفته مى‌شود که مردم ایران هدیه آورند، آن هم درست مى‌کند یک طایفه‌اى را که بیایید هدیه بیاورید. در خود آنجا هم آنهائى که هست حتى در رادیوهاى خارجى و در نوشته‌هایى که آورده‌اند، مى‌گویند که مأمورین او خانه به خانه روند و مى‌گویند قبض و رسید بده، اگر کسى قبض و رسید نداشته باشد، رسید طلا، رسید