زندگى در پرتو اخلاق - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧٦ - اسلام و رهبانيت

حضرت سؤال كرد:

«عَنِ الرَّجُلِ الْمُسْلِمِ هَلْ يَصْلُحُ انْ يَسِيحَ فِي الْارْضِ اوْ يَتَرَهَّبَ فِي‌بَيْتٍ لا يَخْرُجُ مِنْهُ؟ قالَ عليه السلام: لا» [١]

آيا براى مسلمان شايسته است سياحت و خانه به‌دوشى، يا رهبانيت را انتخاب نمايد و از خانه بيرون نرود؟ فرمود: نه.

منظور از «سياحت» در اين روايت يك نوع رهبانيت بوده كه بصورت جهانگردى بدون زاد و توشه و به منظور دورى از شهرها و اجتماعات و يا فرار از خانه و خانواده انجام مى‌شده است، چنانكه مرحوم «طريحى» در كتاب «مجمع البحرين» پس از نقل حديث‌

«لا سِياحَةَ فِي الْاسْلامِ؛

در اسلام سياحت نيست» مى‌گويد: «مقصود دورى از شهرها و صحرا نشينى و ترك مراسم جمعه و اجتماعات است».

و در معنى «سائحات» كه در آيه ٥ سوره تحريم وارد شده مى‌گويد:

«منظور روزه‌داران مى‌باشند، و سياحت در اين آيه به معنى روزه است، و چون سياحت كننده توشه و غذايى همراه نمى‌برد، مانند آدم روزه‌دار است» [٢].

در هر حال از حديث فوق برمى‌آيد كه «رهبانيت» و انزواى اجتماعى- خواه بصورت نشستن در خانه و در به روى خود بستن و تارك دنيا شدن و خواه بصورت جهانگردى بدون وسيله و فرار از خانه و زندگانى و اجتماع- در اسلام محكوم شده است زيرا با روح دستورات اسلامى‌

[١]. مجلسى، بحار الانوار ٧٠/ ١١٩، روايت ١٠.

[٢]. بعضى هم «سياحت» در آيه را به معنى «هجرت» گرفته‌اند.