زندگى در پرتو اخلاق - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٧ - خطرات غيبت

در مسجد منتظر به نماز نشستن عبادت است تا موقعى كه حدثى از او سر نزده است؛ سؤال شد: حدث چيست؟ فرمود: غيبت!

و در جاى ديگرى مى‌فرمايد:

«وَمَنِ اغْتابَ مُسْلِماً بَطَلَ صَوْمُهُ وَنَقَضَ وُضُوءُهُ» [١]

كسى كه مسلمانى را غيبت نمايد روزه و وضويش باطل است.

نكته اين موضوع ممكن است اين باشد كه عبادت يك حالت نزديكى به پروردگار و نورانيت معنوى در انسان ايجاد مى‌كند، و هنگامى كه انسان بعد از وضو يا در حال روزه زبان خود را آلوده به غيبت كند به مقدار قابل توجهى از آن حالت معنويت كاسته مى‌شود و شخص از آن درجه قرب به پروردگار سقوط مى‌كند، از اين معنى در حديث فوق تعبير به «ناقض» (شكننده) شده است.

٩- غيبت، انسان را از ولايت خدا خارج و در ولايت شيطان داخل مى‌كند همانطور كه در روايت مفضل بن عمر از امام صادق عليه السلام نقل شده است:

«مَنْ رَوى‌ عَلى‌ مُؤْمِنٍ رِوايَةً يُرِيدُ بِها شَيْنَهُ وَهَدْمَ مُرُوَّتِهِ لِيَسْقُطَ مِنْ اعْيُنِ النّاسِ اخْرَجَهُ اللَّهُ مِنْ ولايَتِهِ الى‌ وِلايَةِ الشَّيْطانِ فَلا يَقْبَلُهُ الشَّيْطانُ» [٢]

كسى كه به منظور عيب‌گويى و آبروريزى مؤمنى سخنى بگويد تااو را از نظر

[١]. همان مدرك، صفحه ٢٥٤.

[٢]. مجلسى، بحار الانوار ٧٥/ ١٦٨.