زندگى در پرتو اخلاق - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٢١ - رشد اخلاقى، شرط نخستين

آنِ كسانى كه در زندگى طرفدار رفق و مسالمت و نرمش هستند شمرده شده است.

٤- عَنْ ابِي جَعْفَرِ الْباقِرِ عليه السلام: «مَنْ قُسِمَ لَهُ الرِّفْقُ قُسِمَ لَهُ الْايمانُ» [١]

كسى كه نرمش نصيبش شده، ايمان نصيبش گرديده است.

مرحوم فيض كاشانى در كتاب «وافى» در يكى از احاديث اين باب، ارتباط «رفق» را با «ايمان» چنين تفسير مى‌كند:

توسل به خشونت چه بسيار كه زمام اختيار و كنترل اعصاب را از انسان مى‌گيرد، و چنين كسى ممكن است هر خطايى حتى كلمات كفرآميز از او سر زند.

اين ارتباط را مى‌توانيم از طريق ديگر نيز تفسير كنيم و آن اينكه خشونت غالباً سرچشمه بدبينى و سوء ظن به خلق خدا و از آن منتهى به خالق مى‌گردد، و هيچ كدام از اينها با كمال ايمان نمى‌سازد؛ به عبارت ديگر افراد خشن همواره دوستان كمترى خواهند داشت و كار آنها تدريجاً به انزواى اجتماعى مى‌كشد، و انزواى اجتماعى سرچشمه سوء ظنّ به خلق و خالق است و اين با ايمان سازگار نيست.

٥- عَنْ ابِي جَعْفَرٍ عليه السلام قالَ: قالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله و سلم: «انَّ الرِّفْقَ لَمْ يُضَعْ عَلى‌ شَيْ‌ءٍ الّا زانَهُ وَلا نُزِعَ مِنْ شَيْ‌ءٍ الّا شانَهُ» [٢]

رفق و نرمش با هرچه همراه باشد آن را زينت مى‌دهد و از هر چيز جدا شود

[١]. كلينى، كافى ٢/ ١١٨.

[٢]. كلينى، كافى ٢/ ١١٨.