زندگى در پرتو اخلاق - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٦٧ - ارزش اجتماعى

بعنوان يك دستور و وظيفه بيان ننموده، بلكه طرحهاى جامعى براى به ثمر رسانيدن اين دستورات ريخته است. به اين ترتيب كه از يك طرف عواملى كه موجب تفرقه و نفاق و پراكندگى مى‌شود مانند غيبت، سخن‌چينى، برترى جويى، سختگيرى در گرفتن حق، سوء ظن، صدا زدن افراد با القاب بد، مزاح زياد و... را ممنوع شمرده؛ و از طرف ديگر عواملى كه منجر به تحكيم محبت و مودت و اعتماد متقابل مى‌گردد، مانند «تزاور» (ديد و بازديد)، «مصافحه و معانقه»، حسن ظن، ابراز دوستى در پيش روى افراد، دفاع از حيثيت يكديگر در پشتِ سر، اصلاح ذات‌البين، كوشش در انجام حاجات يكديگر و امثال آن را ممدوح شمرده است و به اين ترتيب اساس يك جامعه به تمام معنى انسانى را بر اساس عواطف واقعى پى‌ريزى نموده است، و تا آنجا اهميت اين مسأله را پيش برده كه از ضرورى‌ترين لوازم زندگى شمرده است.

پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم مى‌فرمايد:

«انَّ الْمُؤْمِنَ لَيَسْكُنُ الَى الْمُؤْمِنِ كَما يَسْكُنُ الْقَلْبُ الْظَمآنُ الَى الْماءِ الْبارِدِ» [١]

همان آرامش را كه تشنگان از يافتن آب پيدا مى‌كنند، افراد با ايمان از همبستگى با يكديگر مى‌يابند.

ضمناً از اين تعبير بدست مى‌آيد كه نياز افراد اجتماع به زندگى‌

[١]. مجلسى، بحار الانوار ٧٤/ ٢٨٠.