زندگى در پرتو اخلاق
(١)
پيشگفتار
١١ ص
(٢)
در اين كتاب به دنبال چه مىگرديم؟
١١ ص
(٣)
1- اخلاق و تربيت
١٥ ص
(٤)
اخلاق بد يك نوع بيمارى است
١٩ ص
(٥)
تهذيب نفس يا جهاد اكبر
٢٢ ص
(٦)
سعادت و خوشبختى
٢٤ ص
(٧)
سعادت چيست؟
٢٤ ص
(٨)
آيا سعادت فقط جنبه روحى دارد؟
٢٥ ص
(٩)
اخلاق فردى و اجتماعى
٢٩ ص
(١٠)
اشتباه بزرگ
٣٠ ص
(١١)
راه درمان انحرافات اخلاقى
٣١ ص
(١٢)
بهداشت اخلاق
٣٣ ص
(١٣)
2- اصول چهارگانه اخلاق از نظر قدما
٤٣ ص
(١٤)
اصول اخلاق از نظر قدما
٤٥ ص
(١٥)
بررسى و انتقاد
٤٨ ص
(١٦)
مقياس براى سنجش اخلاق نيك و بد
٥١ ص
(١٧)
اثر انزوا و گوشهگيرى در اخلاق
٥٤ ص
(١٨)
زيانهاى گوشهگيرى و انزوا
٥٧ ص
(١٩)
موارد استثنايى كه انزوا در آن جايز است
٦٢ ص
(٢٠)
مراقبه و محاسبه يا بررسى انگيزهها و نتايج
٦٤ ص
(٢١)
3- نخستين گام در راه تهذيب اخلاق پس از آشنايى با الفباى اين علم
٦٩ ص
(٢٢)
زبان ترجمان دل و كليد شخصيت است
٧١ ص
(٢٣)
سى گناه بزرگ كه از زبان سرچشمه مىگيرد
٧٢ ص
(٢٤)
خاموشى و سكوت
٧٥ ص
(٢٥)
4- راستى بارزترين نشانه شخصيت
٨١ ص
(٢٦)
راستى بارزترين نشانه شخصيت
٨٣ ص
(٢٧)
ارزش و اهميت راستى
٨٣ ص
(٢٨)
اثرات معجز آساى راستگويى
٨٥ ص
(٢٩)
دروغ، سرچشمه انواع گناهان!
٨٦ ص
(٣٠)
دروغ با ايمان سازگار نيست
٨٩ ص
(٣١)
دروغ، انسان را لا ابالى بار مىآورد
٩١ ص
(٣٢)
دروغگو حتى به خودش هم اطمينان ندارد!
٩٢ ص
(٣٣)
سرچشمه دروغ
٩٣ ص
(٣٤)
راه درمان دروغ
٩٤ ص
(٣٥)
دروغ در موارد استثنايى
٩٩ ص
(٣٦)
تفسير تازهاى درباره توريه
١٠٤ ص
(٣٧)
توريه چيست؟
١٠٢ ص
(٣٨)
آيا توريه جزء دروغ نيست
١٠٢ ص
(٣٩)
و بايد در موارد استثنايى از آن استفاده كرد؟
١٠٢ ص
(٤٠)
5- غيبت
١٠٥ ص
(٤١)
حربه خطرناك ناجوانمردان
١٠٧ ص
(٤٢)
خطرات غيبت
١٠٩ ص
(٤٣)
مفاسد اجتماعى و فردى غيبت
١٢٠ ص
(٤٤)
اثرات سوء غيبت از نظر فردى
١٢٠ ص
(٤٥)
2- غيبتهاى آميخته با گناه ديگر
١٢٣ ص
(٤٦)
اثرات سوء غيبت از نظر فردى
١٢٢ ص
(٤٧)
حدود و كيفيات غيبت
١٢٢ ص
(٤٨)
1- انواع غيبت
١٢٢ ص
(٤٩)
3- غيبت، جنبه حق النّاس دارد
١٢٥ ص
(٥٠)
مستثنيات غيبت
١٢٦ ص
(٥١)
متجاهر به فسق كيست و چرا غيبت او جايز است؟
١٣٠ ص
(٥٢)
6- سوءظن و بدگمانى
١٣٣ ص
(٥٣)
مصونيت در برابر گمان بد شرط وجود يك اجتماع سالم
١٣٥ ص
(٥٤)
سرچشمههاى سوء ظن و بدبينى
١٣٨ ص
(٥٥)
زيانهاى اجتماعى بدبينى
١٤١ ص
(٥٦)
طرق مبارزه با سوءظن
١٤٦ ص
(٥٧)
زيانهاى فردى سوء ظن
١٤٣ ص
(٥٨)
راههاى درمان سوء ظن
١٤٩ ص
(٥٩)
بدون اخلاق، طرح اجتماع سالم با شكست روبرو مىشود
١٥٥ ص
(٦٠)
7- اجتماع سالم در پرتو اخلاق
١٥٣ ص
(٦١)
امتيازات زندگى اجتماعى انسان
١٥٦ ص
(٦٢)
سرچشمه پيدايش اجتماع
١٥٨ ص
(٦٣)
اسلام و مسائل اجتماعى
١٦١ ص
(٦٤)
ارزش اجتماعى
١٦٠ ص
(٦٥)
انزواى اجتماعى
١٧٢ ص
(٦٦)
واكنش انزوا طلبى و رهبانيت در عقبروىِ فرد و اجتماع
١٧٢ ص
(٦٧)
سرچشمه تاريخى
١٧٤ ص
(٦٨)
سرچشمه روانى
١٧٤ ص
(٦٩)
اسلام و رهبانيت
١٧٣ ص
(٧٠)
بدعت «رهبانيت» در ميان مسيحيان
١٧٩ ص
(٧١)
8- واحدهاى اجتماعى
١٨٣ ص
(٧٢)
مهمترين مسأله در زندگى اجتماعى اين است كه چگونه مىتوان از واحدهاى كوچك، واحد بزرگ و نيرومندى ساخت؟
١٨٥ ص
(٧٣)
1- نژاد
١٨٥ ص
(٧٤)
2- منطقه جغرافيايى
١٨٦ ص
(٧٥)
3- ايدئولوژى
١٨٦ ص
(٧٦)
نيرومندترين پيوند اجتماعى
١٨٨ ص
(٧٧)
1- سهولت وسائل ارتباطى
١٨٨ ص
(٧٨)
2- وحدت ايدئولوژى
١٨٨ ص
(٧٩)
3- رشد فكرى و اخلاقى كامل
١٨٩ ص
(٨٠)
اسلام و جامعه واحد جهانى
١٩٢ ص
(٨١)
يادآورى لازم
١٩٧ ص
(٨٢)
راه ايجاد وحدت فكرى
١٩٩ ص
(٨٣)
روح وحدت در تعاليم اسلام
٢٠٣ ص
(٨٤)
رشد اخلاقى، شرط نخستين
٢٠٥ ص
(٨٥)
9- راه تسخير دلها
٢٢٥ ص
(٨٦)
پىجويى حقيقت كنيم يا پرخاشگرى و جدال؟
٢٣٣ ص
(٨٧)
چرا از مباحثات خود نتيجه نمىگيريم؟
٢٣٣ ص
(٨٨)
عوامل مؤثر در تسخير دلها
٢٣٦ ص
(٨٩)
1- تفوق طلبى در بحث يا جدال و مراء
٢٣٦ ص
(٩٠)
2- ترك خودخواهى
٢٤٠ ص
(٩١)
3- برانگيختن عواطف مثبت
٢٤٣ ص
(٩٢)
4- ايمان به گفتار خود
٢٤٧ ص
(٩٣)
5- اثر تقواى گوينده
٢٤٩ ص
(٩٤)
10- رابطه اخلاق و تربيت
٢٥١ ص
(٩٥)
تربيت چيست؟
٢٥٣ ص
(٩٦)
قرآن و تربيت
٢٥٥ ص
(٩٧)
شخصيت و منش
٢٥٧ ص
(٩٨)
رابطه تربيت و شخصيت
٢٥٩ ص
(٩٩)
عوامل تشكيل دهنده شخصيت
٢٦٠ ص
 
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص

زندگى در پرتو اخلاق - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٩٠ - دروغ با ايمان سازگار نيست

از پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم پرسيدند: آيا آدم با ايمان ممكن است ترسو باشد؟ فرمود:

آرى. پرسيدند: آيا ممكن است بخيل باشد؟ فرمود: آرى. پرسيدند: آيا ممكن است دروغگو باشد؟ فرمود: نه.

٢- «قالَ امِيرُ الْمُؤْمِنِينَ عليه السلام: لا يَجِدُ عَبْدٌ طَعْمَ الْايمانِ حَتّى‌ يَتْرُكَ الْكَذِبَ هَزْلَهُ وَجِدَّهُ» [١]

امير مؤمنان على عليه السلام فرمود: انسان طعم ايمان را نمى‌چشد تا دروغ را- اعم از جدّى و شوخى- ترك كند.

٣- «عنه عليه السلام: جانِبُوا الْكَذِبَ فَانَّهُ مُجانِبُ الْايمانِ» [٢]

از دروغ دورى كنيد كه با ايمان سازگار نيست.

از اين اخبار بخوبى برمى‌آيد كه افراد با ايمان از دروغ اجتناب مى‌كنند و ايمان و دروغ يك جا جمع نمى‌گردد.

بعيد نيست نكته مطلب علاوه بر تيرگى خاصى كه دروغ در قلب انسان ايجاد مى‌كند اين باشد كه افراد دروغگو روى حساب «مقايسه» به خود، دعوت انبياء را به آسانى باور نمى‌كنند، آنها چون خودشان در مسايل كوچك زندگى دروغ مى‌گويند نمى‌توانند باور كنند كه پيامبران در چنان مسايل مهمى حقيقتاً راست مى‌گويند، ممكن است چنين كسانى در صف افراد با ايمان باشند ولى اگر اعماق قلب آنها را جستجو و كاوش كنيم خواهيم ديد خالى از شك و ترديد نيست، البته اين درباره افرادى است كه دروغ بر وجود آنها سايه افكنده و به تعبير حديث «كذّاب» مى‌باشند.


[١]. مجلسى، بحار الانوار ٧٢/ ٢٤٩.

[٢]. همان مدرك، جلد ٧٨، صفحه ٩.