زندگى در پرتو اخلاق - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٤ - سى گناه بزرگ كه از زبان سرچشمه مىگيرد

دامنگير انسان شود.

٢٠- سؤالات عوام از مسايل پيچيده مربوط به عقايد كه درك آنها از عهده او خارج است.

ناگفته پيداست كه آفات و انحرافات زبان منحصر به آنچه «غزالى» شماره كرده نيست بلكه آنچه در كلام او ذكر شده تنها قسمت مهمى از آن است و شايد نظر او هم غير از اين نبوده، مثلًا امور زير نيز از انحرافات زبان است كه در گفتار او نيامده است:

١- تهمت زدن.

٢- شهادت به باطل.

٣- خودستايى.

٤- اشاعه فحشا و نشر شايعات بى‌اساس و اكاذيب اگرچه بعنوان احتمال باشد.

٥- خشونت در سخن.

٦- اصرار بيجا (مانند كار بنى‌اسرائيل و امثال آن).

٧- ايذاء ديگران با گفتار خود.

٨- مذمت كسى كه سزاوار نكوهش نيست. ٩- كفران نعمت با زبان.

١٠- تبليغ باطل و تشويق به گناه.

البته بعضى از آنچه در بالا ذكر شد ممكن است مندرج در بعضى ديگر شود (مثلًا وعده دروغ و شهادت به باطل را مى‌توان داخل در مطلق دروغ دانست) و نيز پاره‌اى از آنها اختصاص به زبان ندارد (مثلًا غيبت، ايذاء