زندگى در پرتو اخلاق - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٥ - اسلام و جامعه واحد جهانى

الف: خطابات قرآن- غير از آنچه مخصوص افراد با ايمان است- طورى تعميم دارد كه همه ملل جهان را شامل مى‌گردد، مانند خطاب‌ «يا ايُّهَا النَّاسُ» (اى مردم!)، و «يا عِبادِ» (اى بندگان من!)، و «يا بَنِي آدَمَ» (اى فرزندان آدم!)، و «يا ايُّهَا الْانسانُ» (اى انسان!) كه در آيات مختلف قرآن آمده است‌ [١].

در اين خطابات عموم جهان از هر قوم و ملت و كشورى شركت دارند و كمترين آثارى از ملتهاى مختلف در آنها ديده نمى‌شود.

ب: قرآن همه روى زمين را كشور پهناور خدا مى‌داند، گاهى مى‌فرمايد:

يا عِبادِيَ الَّذِينَ آمَنُوا انَّ ارْضِي واسِعَةٌ فَايّايَ فَاعْبُدُونِ‌ [٢]

اى بندگان من كه ايمان آورده‌ايد! زمين من وسيع است، پس تنها مرا بپرستيد.

و در برابر فشارهاى دشمنان تسليم نشويد.

و در جاى ديگر دستور مى‌دهد كه در هر جاى از زمين براى مشاهده‌

[١]. مانند: «يا ايُّهَا النَّاسُ انِّي رَسُولُ اللَّهِ الَيْكُمْ جَمِيعاً؛ اى مردم! من فرستاده خدا به سوى همه شما هستم»، سوره اعراف (٧) آيه ١٥٨.

«يا عِبادِ فَاتَّقُونِ‌؛ اى بندگان من! از نافرمانى من بپرهيزيد»، سوره زمر (٣٩) آيه ١٦.

«يا بَنِي آدَمَ لا يَفْتِنَنَّكُمُ الشَّيْطانُ‌؛ اى فرزندان آدم! شيطان شما را نفريبد!»، سوره اعراف (٧) آيه ٢٧.

«يا ايُّهَا الْانْسانُ انَّكَ كادِحٌ الى‌ رَبِّكَ كَدْحاً؛ اى انسان! تو با تلاش و رنج بسوى پروردگارت مى‌روى»، سوره انشقاق (٨٤) آيه ٦.

[٢]. سوره عنكبوت (٢٩) آيه ٥٦.